Białe dachy i długie mury

Teren zamkowy otwiera się na szczycie wzgórza. Przypomina bardziej obmurowany płaskowyż niż twierdzę. Długie kamienne mury biegną wzdłuż suchej fosy. Są niskie i szerokie, nie wysokie. Nad nimi leży płaskie zielone pole, gdzie kiedyś stała główna wieża. Polly przeszła po szczycie jednego z murów.

Dachy są tutaj białe. Nie są malowane ani gliniane. Dachówki są z ołowiu. Ołów szarzeje na kredowy kolor i na tle nieba wygląda biało. Ludzie mówią, że na wojnie dach można było przetopić na amunicję.

Mury są muzeum kamieniarstwa. W jednym miejscu kamienie są surowe, dopasowane na oko. W innym są cięte w kwadraty i tak ciasno zsunięte, że nie wejdzie między nie nóż. Gdzie indziej długie płaskie kamienie tworzą wzór. Panowie z rodu Maeda byli najbogatsi w Japonii po szogunie, więc mogli płacić i za piękno, i za obronę.

Zamek płonął więcej niż raz. Odbudowano go ze starych rysunków, bez gwoździ. Brama Ishikawa jest starsza, odbudowana w roku tysiąc siedemset osiemdziesiątym ósmym. Polly usiadła na jej jasnym dachu.