Białe dachy i długie mury

Teren zamkowy otwiera się na szczycie wzgórza w coś bliższego obmurowanemu płaskowyżowi niż twierdzy. Długie kamienne wały biegną przez setki kroków wzdłuż suchej fosy, raczej niskie i szerokie niż wysokie, podtrzymując płaską zieloną równinę, na której stała kiedyś główna wieża. Polly przeszła po szczycie jednego z murów od końca do końca, nie napotykając ani jednej przeszkody.

Dachy są tutaj białe, co każdy zauważa najpierw i czego nikt się nie spodziewa. Nie są malowane ani ceramiczne. Dachówki są z ołowiu, ułożone na drewnianej konstrukcji, a ołów z czasem szarzeje na kredową barwę, która na tle nieba czyta się jako biel. Miejscowa opowieść mówi, że podczas oblężenia dach można było zerwać i przetopić na amunicję.

Same mury są muzeum kamieniarstwa. W jednym odcinku kamienie są surowe i nieregularne, dopasowane na oko. W innym są cięte w kwadraty i osadzone tak ciasno, że nie wejdzie między nie ostrze. Gdzie indziej kamieniarze ułożyli długie płaskie bloki w zamierzony wzór, tak jak wersy wiersza pisze się na ozdobnym papierze, bo panowie z rodu Maeda rządzili najbogatszą domeną w kraju po ziemiach samego szoguna i stać ich było na ozdobę tam, gdzie innych stać było tylko na obronę.

Zamek płonął przez cztery stulecia więcej niż raz, a większość tego, co stoi dzisiaj, odbudowano ze starych rysunków, łącząc drewno bez gwoździ. Wyjątkiem jest brama Ishikawa, odbudowana w roku tysiąc siedemset osiemdziesiątym ósmym i stojąca od tamtej pory. Polly siedziała na jej jasnym dachu, kiedy trawnik poniżej pustoszał na wieczór.