Bağır, yoksa durağını kaçırırsın

Küçük bir minibüstesin, on dört kişi daha var. Zil yok. Bir sonraki durağın adını gösteren ekran yok. Şoförün listesi yok ve kimse sana yardım etmeyecek.

You are in a small van with fourteen other people. There is no bell. There is no screen with the name of the next stop. The driver does not have a list, and nobody is going to help you.

Bu paylaşımlı bir otobüs ve pek çok ülkede aynı şekilde çalışır. Dolunca kalkar. Biri durmasını isteyince durur. Senin görevin, sokağın pencereden geçmeden önce yüksek sesle bir şey söylemektir.

This is a shared bus, and in many countries it works the same way. It leaves when it is full. It stops where somebody asks it to stop. Your job is to say something out loud before your street goes past the window.

Sadece iki üç kelimeye ihtiyacın var. Köşenin adını söylersin, ya da sadece şöyle dersin: burası iyi, lütfen. Kendi kapını görene kadar beklersen artık çok geçtir. Erken söyle, yüksek sesle söyle, ilk seferde kimse duymazsa tekrar söyle. Yanındaki kadın, kaybolmuş görünüyorsan senin için tekrar eder. Bu, düşündüğünden daha sık olur.

You only need two or three words. You say the name of the corner, or you simply say: here is good, please. If you wait until you can see your own door, you are already too late. Say it early, say it loudly, and say it again if nobody hears you the first time. The woman next to you will repeat it for you if you look lost. That happens more often than you would think.