Ang bahay na hati sa dalawang bansa

May mga taong natutulog sa isang bansa at nagigising sa iba. Sabihan ang kaibigang hindi makapili ng paboritong bansa. Sa isang maliit na bayan sa pagitan ng Belhika at Netherlands, hindi umiikot ang hangganan palibot sa mga bahay. Dumadaan ito diretso sa kanila.

Some people go to bed in one country and wake up in another. Tag the friend who cannot pick a favorite country. In a small town between Belgium and the Netherlands, the border does not run around the houses. It runs straight through them.

Ang linya sa pagitan ng dalawang bansa ay paikot-ikot sa mga kalye, hardin, at sala, dahil sa mga lumang kasunduan sa lupa ng mga lokal na panginoon ilang siglo na ang nakalipas. Kapag dumadaan ito sa isang harapang pinto, dalawang street number ang nakukuha ng bahay, isa para sa bawat bansa. Dito, pinagpapasyahan ng mga tao kung aling bansa ang pagmamay-ari ng isang bahay sa pamamagitan ng pagsuri kung saan nakalagay ang harapang pinto.

The line between the two countries zigzags through streets, gardens, and living rooms, because of old land deals between local lords centuries ago. When it cuts through a front door, the house gets two street numbers, one for each country. People here decide which country a house belongs to by checking where the front door sits.

Sa loob ng maraming taon, minsan inililipat ng mga pamilya ang harapang pinto nila nang ilang hakbang sa isang gilid, sapat lang para mapunta sa kahit alin ang mas mababa ang buwis sa taong iyon. May isang bahay na eksaktong nasa linya ang harapang pinto. Hindi pa kailanman nagkasundo kung aling bansa ang kinabibilangan ng pamilyang iyon, at mukhang wala namang pakialam ang sinuman.

For years, families sometimes moved their front door a few steps to one side, just enough to land in whichever country charged lower taxes that year. One house has its front door exactly on the line. Nobody has ever agreed which country that family belongs to, and nobody seems to mind.