Wzgórze pełne dziur

Wzgórze nad wioską jest pełne dziur.

Dziury są kopane ręcznie i idą prosto w dół. Z góry wyglądają jak ciemne monety rozsypane na zielonym zboczu. Ludzie, którzy tam pracują, mówią, że jest ich około dwóch tysięcy. Obok każdej dziury jest lina, kołowrót i wiadro.

Wszystko robi się tutaj ręcznie, i jest ku temu dobry powód. Larimar łatwo pęka. Tkwi wewnątrz starej skały w małych kieszeniach. Maszyna by go roztrzaskała. Więc górnicy używają kilofów i własnych rąk. Skała jedzie w górę w wiadrze. Mężczyźni schodzą w dół na linie. Jedynymi silnikami są małe generatory, do światła i do tłoczenia powietrza rurą w dół, bo niektóre z tych dziur schodzą ponad sześćdziesiąt metrów w głąb.

Praca jest ciężka i niebezpieczna. W dwa tysiące dwudziestym drugim roku kopalnię zamknięto na jakiś czas po śmierci trzech górników. Polly siada na krawędzi platformy. Z ciemności wyjeżdża mokre wiadro. Mężczyzna wysypuje je i zaczyna przebierać kamienie palcami.