Vadinin Atları

Dördüncü gün, Polly bir gürültü duydu. Ama gökyüzü maviydi. Aşağı baktı. Atlar kumda koşuyordu.

On the fourth day, Polly heard thunder. But the sky was blue. She looked down. Horses were running on the sand.

Polly genç kahverengi bir atın yanına uçtu. Nereye gidiyorsunuz, diye sordu. Hiçbir yere, dedi at. Biz sadece burada koşarız. Atlar bu vadide uzun zamandır yaşıyor.

Polly flew next to a young brown horse. Where are you going, she asked. Nowhere, said the horse. We just run here. Horses have lived in this canyon for a long time.

Kum yumuşak ve düzdü. Koşmak için mükemmeldi. Ses bir duvara çarpıyor, sonra diğer duvardan geri geliyordu. Yirmi at, iki yüz at gibi sesleniyordu.

The sand was soft and flat. It was perfect for running. The sound hit one wall and came back off the other wall. Twenty horses sounded like two hundred.

Sonra atlar durdu. Kumun içinden küçük bir dere akıyordu. Suyu içtiler. Polly yanlarına oturdu ve hiçbir şey söylemedi.

Then the horses stopped. A small stream ran through the sand. They drank the water. Polly sat next to them and said nothing.