Ο Σταθμός Που Κανείς Δεν Περνάει

Η πρώτη γραμμή του μετρό άνοιξε κάτω από την πόλη το χίλια εννιακόσια τέσσερα. Λειτουργεί μέρα και νύχτα, κάθε μέρα του χρόνου, και σχεδόν ποτέ δεν κλείνει. Η Polly ακολούθησε ένα τρένο κάτω από τον δρόμο.

The first subway line opened under the city in nineteen oh four. It runs day and night, every day of the year, and almost never closes. Polly followed a train down under the street.

Ο πρώτος σταθμός χτίστηκε όμορφος, με φως από γυαλί στο πεζοδρόμιο από πάνω και ταβάνι από πλακάκια σαν εκκλησία.

The first station was built to look nice, with light from glass in the sidewalk above and a curved tile ceiling like a church.

Αλλά η αποβάθρα κάνει μια απότομη στροφή, φτιαγμένη για μικρά τρένα. Τα νέα τρένα ήταν πιο μεγάλα, με πόρτες και στη μέση, και το άνοιγμά τους εκεί δεν ήταν ασφαλές. Ο σταθμός έκλεισε στο τέλος του χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε.

But the platform bends in a sharp curve, built for short trains. New trains were longer, with doors in the middle too, and opening them there was not safe. The station closed at the end of nineteen forty-five.

Κανείς δεν τον άφαιρεσε. Τα πλακάκια και οι λάμπες είναι ακόμα εκεί, στο σκοτάδι. Τα τρένα περνάνε ακόμα από μέσα, αλλά κανείς δεν κατεβαίνει. Η Polly είδε ένα ακόμα τρένο να περνάει.

Nobody removed it. The tile and lamps are still there in the dark. Trains still pass through, but nobody gets off. Polly watched one more train go by.