The Giant

Polly woke before dawn. The lantern was trembling. The sea was the color of old silver. Huge ordered lines of water marched across it, one behind another. Each line was taller than the last. The boom was not just a sound now. Polly could feel it in the stone and in her feathers.

Polly şafaktan önce uyandı. Fener titriyordu. Deniz eski bir gümüş rengindeydi. Devasa, düzenli su sıraları birbiri ardına ilerliyordu. Her sıra bir öncekinden daha yüksekti. Gümbürtü artık sadece bir ses değildi. Polly onu taşta ve tüylerinde hissedebiliyordu.

Then the giant came. Far out, one line rose and kept rising. It rose higher than an apartment block. It was a moving grey mountain with a white crown. A jet ski pulled a rider onto it. The tiny rider flew down the face of the wave, small as a comma on a huge page.

Sonra dev geldi. Uzaktaki bir dalga yükseldi ve yükselmeye devam etti. Bir apartman bloğundan bile daha yükseldi. Beyaz tepeli, hareket eden gri bir dağ gibiydi. Bir jet ski bir sporcuyu dalganın üstüne çekti. Minik sürücü, dalganın yüzünden aşağı süzülürken dev bir sayfadaki virgül kadar küçük görünüyordu.

The wave folded and exploded. White water jumped the whole height of the cliff. Cold spray burst over the fort like rain. The spray fogged Polly's glasses. The roar was like thunder that would not stop.

Dalga katlanıp patladı. Beyaz su, kayalığın tüm yüksekliğini aştı. Soğuk serpinti yağmur gibi kalenin üzerine boşaldı. Serpinti Polly'nin gözlüklerini buğulandırdı. Kükreme, hiç durmayan bir gök gürültüsü gibiydi.

All afternoon the giants kept coming. A crowd of animals stood on the headland, dogs and foxes and gulls, cheering every ride. The light turned gold under the storm clouds. Polly held the red lantern, wet and happy.

Öğleden sonra boyunca devler gelmeye devam etti. Burnun üstünde bir hayvan kalabalığı toplanmıştı; köpekler, tilkiler ve martılar her sürüşü coşkuyla alkışlıyordu. Fırtına bulutlarının altında ışık altın rengine döndü. Polly kırmızı feneri tutuyordu, ıslak ve mutluydu.