The Only Way Down

On the sixth morning, Polly heard horses again. But this time they were slow, and they walked in a line. A rider came down the sandy path on a grey horse. Three quiet visitors rode behind him. He wore a big hat because of the sun.

Op de zesde ochtend hoorde Polly weer paarden. Maar dit keer waren ze langzaam, en ze liepen in een rij. Een ruiter kwam het zandpad af op een grijs paard. Drie stille bezoekers reden achter hem. Hij droeg een grote hoed vanwege de zon.

The young mare explained. He is Diné, she said. His family has a field further up the canyon. Almost nobody comes down here without a guide like him. You need a permit and an official guide to walk on this floor. There is only one path that a visitor can take alone.

De jonge merrie legde het uit. Hij is Diné, zei ze. Zijn familie heeft een akker verderop in de kloof. Bijna niemand komt hier beneden zonder een gids zoals hij. Je hebt een vergunning en een officiële gids nodig om over deze bodem te lopen. Er is maar een pad dat een bezoeker alleen mag nemen.

Polly had flown anywhere she wanted for five days. Now she felt a little embarrassed. That is not a rule about visitors, said the mare. It is a rule about homes. There are farms and houses down here between the walls. You do not walk through someone's kitchen.

Polly had vijf dagen gevlogen waar ze maar wilde. Nu voelde ze zich een beetje opgelaten. Dat is geen regel over bezoekers, zei de merrie. Het is een regel over huizen. Er zijn hier beneden akkers en huizen tussen de wanden. Je loopt niet zomaar door iemands keuken.

The horses walked on up the canyon and went around the bend. Their sound disappeared into the rock. Polly sat on a warm ledge above a small green field for a long time. She thought about empty places and quiet places.

De paarden liepen verder de kloof in en gingen de bocht om. Hun geluid verdween in de rots. Polly zat een lange tijd op een warme richel boven een klein groen veld. Ze dacht na over lege plekken en stille plekken.