The Horses of the Wash

Polly woke on the fourth morning to what she was certain was thunder, and there was not a cloud anywhere over the canyon. The sound rolled up the wash and shook the branch under her feet. When she leaned out and looked down, the thunder turned out to have legs. A loose band of horses was running along the flat sand of the wash.

Polly werd op de vierde ochtend wakker van wat volgens haar zeker donder was, en er hing nergens boven de kloof een wolk. Het geluid rolde de bedding op en schudde de tak onder haar poten. Toen ze zich vooroverboog en naar beneden keek, bleek de donder benen te hebben. Een losse groep paarden rende over het vlakke zand van de bedding.

She caught up with a young brown mare at the back of the group. Where are you all going, Polly asked. Nowhere, the mare said, rather pleased with herself. We simply run here. Horses have been part of this canyon for a very long time. Some of us belong to the families who farm the floor, and some of us just belong to the canyon.

Ze haalde een jonge bruine merrie achteraan de groep in. Waar gaan jullie allemaal heen, vroeg Polly. Nergens heen, zei de merrie, behoorlijk tevreden met zichzelf. We rennen hier gewoon. Paarden horen al heel lang bij deze kloof. Sommigen van ons zijn van de families die de bodem bewerken, en sommigen van ons zijn gewoon van de kloof.

The wash was made for it, Polly could see. The sand was soft and level and it ran for miles between the walls, so there was nothing to trip over and no reason to turn. What made her feathers stand up was the noise. The sound of the hooves hit the sandstone on one side, came back off the other, and turned twenty horses into what sounded like two hundred.

De bedding was ervoor gemaakt, dat kon Polly zien. Het zand was zacht en vlak en liep kilometers ver tussen de wanden door, dus er was niets om over te struikelen en geen reden om te keren. Wat haar veren overeind zette, was het geluid. De klap van de hoeven raakte de zandsteen aan de ene kant, kwam terug van de andere, en veranderde twintig paarden in wat klonk als tweehonderd.

When they finally slowed, it was at a shallow braided stream, hardly wider than a footpath, threading down the middle of all that dry sand. The horses stood in it and drank, and the loudest place in the canyon became the quietest. Polly landed on the warm sand beside them and did not say anything at all, which for Polly is unusual.

Toen ze eindelijk langzamer gingen, was dat bij een ondiep, vertakt stroompje, nauwelijks breder dan een voetpad, dat door het midden van al dat droge zand slingerde. De paarden gingen erin staan en dronken, en de luidste plek van de kloof werd de stilste. Polly landde op het warme zand naast hen en zei helemaal niets, wat voor Polly ongebruikelijk is.