The Houses in the Wall

On the third morning Polly saw something in the cliff that was not cliff. High above the canyon floor, tucked into a great curved hollow in the rock, stood small square rooms with straight walls and dark doorways. They had been built into the wall the way a swallow builds under an overhang, sheltered from the rain above and out of reach below.

Op de derde ochtend zag Polly iets in de rotswand dat geen rotswand was. Hoog boven de bodem van de kloof, weggestopt in een grote gebogen holte in de rots, stonden kleine vierkante kamers met rechte muren en donkere deuropeningen. Ze waren in de wand gebouwd zoals een zwaluw onder een overhang bouwt, beschut tegen de regen van boven en van onderen onbereikbaar.

A rock squirrel sitting up on a warm slab told her what she was looking at. Ancestral Puebloan families raised those rooms out of stone and mud many hundreds of years ago, he said, choosing the hollow because it stayed dry, because it was hard to reach, and because it was warm in winter when the low sun could reach inside. One of the rooms is plastered pale, which is why people now call the whole place the White House.

Een rotseekhoorn die rechtop op een warme steenplaat zat, vertelde haar waar ze naar keek. Voorouderlijke Puebloan-families bouwden die kamers vele honderden jaren geleden op uit steen en modder, zei hij, en kozen de holte omdat die droog bleef, omdat die moeilijk te bereiken was, en omdat het er in de winter warm was als de lage zon naar binnen kon schijnen. Een van de kamers is bleek gepleisterd, en daarom noemen mensen de hele plek nu het Witte Huis.

Polly asked whether anyone had lived here before those builders. The squirrel laughed at her. This canyon has never really been empty, he said. Farmers, weavers, herders and travellers have followed this wash for more than four thousand years, one after another after another, and the Diné families who farm the floor today are simply the ones who are here now.

Polly vroeg of hier iemand had gewoond voor die bouwers. De eekhoorn lachte haar uit. Deze kloof is nooit echt leeg geweest, zei hij. Boeren, wevers, herders en reizigers volgen deze bedding al meer dan vierduizend jaar, de een na de ander na de ander, en de Diné-families die vandaag de bodem bewerken, zijn simpelweg degenen die er nu zijn.

Below her a single narrow path came down off the rim in long switchbacks, dropping about six hundred feet to the sand. It is the only trail a visitor may walk into this canyon alone. Polly, who could have flown it in about twenty seconds, sat still on her ledge instead and watched the shadow of the hollow slide slowly across the old rooms.

Onder haar kwam een enkel smal pad in lange haarspeldbochten van de rand naar beneden, bijna tweehonderd meter omlaag naar het zand. Het is het enige pad dat een bezoeker alleen deze kloof in mag lopen. Polly, die het in ongeveer twintig seconden had kunnen vliegen, bleef in plaats daarvan stil op haar richel zitten en keek hoe de schaduw van de holte langzaam over de oude kamers schoof.