Where the Walls Stand Up

Polly followed the wash inward and by the middle of the morning she had to admit the raven was right. The walls had stood up. What had been thirty feet at the entrance was now four or five times that, smooth red sandstone rising straight out of the sand with no slope, no ledge, and no polite way for a climber to get started.

Polly volgde de bedding naar binnen en tegen het midden van de ochtend moest ze toegeven dat de raaf gelijk had. De wanden waren overeind gekomen. Wat bij de ingang tien meter was geweest, was nu vier of vijf keer zoveel, gladde rode zandsteen die recht uit het zand oprees, zonder helling, zonder richel, en zonder beleefde manier voor een klimmer om te beginnen.

Down the face of the cliff ran long dark streaks, almost black, as though someone had poured ink over the rim. Polly flew closer. The streaks were not paint and they were not shadow. They were a thin dark coat left behind by water and dust and tiny living things over an enormous stretch of time. Every rainstorm that ever ran down that wall had signed its name there.

Langs de rotswand liepen lange donkere strepen naar beneden, bijna zwart, alsof iemand inkt over de rand had gegoten. Polly vloog dichterbij. De strepen waren geen verf en geen schaduw. Ze waren een dun donker laagje, achtergelaten door water en stof en piepkleine levende wezens over een enorme spanne tijd. Elke regenbui die ooit langs die wand naar beneden liep, had daar zijn naam gezet.

Under a curved overhang she found a city of mud. Cliff swallows had built hundreds of small round nests against the stone, packed shoulder to shoulder, each one with a neat entrance hole. The swallows shot past her in fast tight curves. Ride the wall, one of them called. There is a warm rising wind against this rock all afternoon, and it will carry you for nothing.

Onder een gebogen overhang vond ze een stad van modder. Zwaluwen hadden honderden kleine ronde nesten tegen de steen gebouwd, schouder aan schouder, elk met een keurig rond ingangsgat. De zwaluwen schoten langs haar in snelle, strakke bochten. Berijd de wand, riep er een. Er staat de hele middag een warme stijgende wind tegen deze rots, en die draagt je voor niets.

So Polly rode the wall. She let the rising air lift her along the red face without a single beat of her wings, and when she looked down the canyon that evening the cliff on the far side stood more than a thousand feet above the sand. It was the same canyon it had been on Monday. It had simply grown up around her.

Dus bereed Polly de wand. Ze liet de stijgende lucht haar langs het rode vlak tillen zonder een enkele vleugelslag, en toen ze die avond de kloof in keek, stond de rotswand aan de overkant meer dan driehonderd meter boven het zand. Het was dezelfde kloof als op maandag. Hij was gewoon om haar heen volwassen geworden.