The Road That Runs Out of Room

Polly comes in from the north with the mountains on her left and the sea on her right, and there is not much room between them. This is the southwest corner of the Dominican Republic, the part of the island most visitors never see. The big hotels are all far away on the other coast. Here the Sierra de Bahoruco comes down to the water in one long green shoulder, and the road has to squeeze along the gap.

Polly nadlatuje od północy, mając góry po lewej stronie i morze po prawej, a miejsca między nimi jest niewiele. To południowo-zachodni kraniec Dominikany, część wyspy, której większość turystów nigdy nie widzi. Wielkie hotele leżą daleko, po drugiej stronie wyspy. Tutaj Sierra de Bahoruco schodzi do wody jednym długim, zielonym zboczem, a droga musi wcisnąć się w wąską szczelinę między nimi.

She follows that road south out of the town of Barahona. It bends around headlands, climbs, drops, and every few kilometres a river arrives out of the mountains and cuts straight across it on its way to the sea. The water in those rivers is cold. It has come down out of cloud forest in a hurry. Where it meets the Caribbean there is a pool, and the pool is cool at the bottom and warm at the top, and you can feel both at the same time.

Podąża tą drogą na południe, wyjeżdżając z miasteczka Barahona. Droga wije się wokół cypli, wznosi się i opada, a co kilka kilometrów z gór wypływa rzeka, przecinając ją w drodze do morza. Woda w tych rzekach jest zimna. Spływa w pośpiechu z lasu chmurowego. Tam, gdzie łączy się z Morzem Karaibskim, powstaje sadzawka, chłodna na dnie i ciepła przy powierzchni, i można poczuć jedno i drugie naraz.

The beaches here are not what people expect from the Caribbean. There is very little sand. Instead the shore is built of pebbles, grey and white and rust brown, rounded smooth and stacked in long banks that the waves rattle and drag back with a sound like applause.

Plaże są tu inne, niż ludzie wyobrażają sobie Karaiby. Piasku jest bardzo mało. Zamiast niego brzeg zbudowany jest z kamyków, szarych, białych i rdzawobrązowych, wygładzonych i ułożonych w długie wały, którymi fale grzechoczą i szarpią z dźwiękiem przypominającym brawa.

Polly lands on the bank at a river mouth and walks along it, tipping stones over with one foot. Then she stops. One of the pebbles is blue. Not painted, not glass. Blue all the way through, pale and cloudy, like a piece of shallow water that somehow went hard.

Polly ląduje na wale kamieni przy ujściu rzeki i idzie wzdłuż niego, przewracając kamienie jedną łapą. Nagle się zatrzymuje. Jeden z kamyków jest niebieski. Nie pomalowany, nie ze szkła. Niebieski na wylot, blady i mętny, jakby kawałek płytkiej wody, który jakimś sposobem stwardniał.