Number Forty-Seven

Carla had cut her hand washing the dishes. It wasn't deep, but it kept bleeding, so she went to the clinic. The receptionist asked for her insurance card and gave her a number. Forty-seven.

Carla bulaşık yıkarken elini kesmişti. Derin değildi ama kanama durmuyordu, bu yüzden kliniğe gitti. Resepsiyonist sigorta kartını istedi ve ona bir numara verdi. Kırk yedi.

The screen above the door said "Now serving: 31." The waiting room was full. A man was reading the same page of a magazine for ten minutes. A young father was holding a sleeping baby. A teenager was staring at his phone.

Kapının üstündeki ekranda "Şu anda: 31" yazıyordu. Bekleme salonu doluydu. Bir adam on dakikadır derginin aynı sayfasını okuyordu. Genç bir baba uyuyan bebeğini kucaklıyordu. Bir genç telefonuna bakıp duruyordu.

Carla sat down and watched the numbers change. 32. 33. 36. The numbers did not move in order. She wondered if she had been forgotten.

Carla oturdu ve numaraların değişmesini izledi. 32. 33. 36. Numaralar sırayla ilerlemiyordu. Acaba kendisini unutmuşlar mıydı diye düşündü.

After an hour, the screen finally showed 47. She walked through the door to the small office. The doctor looked at her hand for two minutes. "It's nothing," he said. "Clean it twice a day. No stitches."

Bir saat sonra ekran nihayet 47'yi gösterdi. Küçük muayene odasına doğru yürüdü. Doktor elini iki dakika inceledi. "Önemli bir şey değil," dedi. "Günde iki kez temizle. Dikiş gerekmez."

When she left, the waiting room was almost empty. The teenager was gone. The baby was awake. The man had finally turned the page.

Dışarı çıktığında bekleme salonu neredeyse boştu. Genç gitmişti. Bebek uyanmıştı. Adam nihayet sayfayı çevirmişti.