Number Forty-Seven

Carla had cut her hand washing the dishes. It wasn't deep, but it kept bleeding, so she went to the clinic. The receptionist asked for her insurance card and gave her a number. Forty-seven.

Nasugatan si Carla habang naghuhugas ng pinggan. Hindi naman malalim, pero tuloy-tuloy ang pagdurugo kaya pumunta siya sa klinika. Hiningi ng receptionist ang kanyang insurance card at binigyan siya ng numero. Kwarenta'y siyete.

The screen above the door said "Now serving: 31." The waiting room was full. A man was reading the same page of a magazine for ten minutes. A young father was holding a sleeping baby. A teenager was staring at his phone.

Nakasulat sa screen sa itaas ng pinto, "Kasalukuyang tinatawag: 31." Puno ang silid-paghintay. Isang lalaki ang sampung minutong nagbabasa ng parehong pahina ng magasin. Isang batang ama ang may hawak na natutulog na sanggol. Isang binatilyo ang nakatitig sa kanyang telepono.

Carla sat down and watched the numbers change. 32. 33. 36. The numbers did not move in order. She wondered if she had been forgotten.

Umupo si Carla at pinanood ang mga numerong nagbabago. 32. 33. 36. Hindi sunod-sunod ang paggalaw ng mga numero. Naisip niya kung nakalimutan na siya.

After an hour, the screen finally showed 47. She walked through the door to the small office. The doctor looked at her hand for two minutes. "It's nothing," he said. "Clean it twice a day. No stitches."

Pagkaraan ng isang oras, sa wakas ay lumitaw ang 47 sa screen. Pumasok siya sa maliit na opisina. Tiningnan ng doktor ang kanyang kamay ng dalawang minuto. "Wala ito," sabi niya. "Linisin mo ito dalawang beses sa isang araw. Walang tahi."

When she left, the waiting room was almost empty. The teenager was gone. The baby was awake. The man had finally turned the page.

Nang umalis siya, halos wala nang tao sa silid-paghintay. Wala na ang binatilyo. Gising na ang sanggol. Sa wakas ay nakapagpatuloy na ng pagbabasa ang lalaki.