Lost in Lisbon

Sofía was sure the museum was three streets away. According to her map, all she had to do was turn left. But Lisbon's streets did not behave like streets in other cities. They climbed. They twisted. They ended without warning.

Sofía była pewna, że muzeum znajduje się trzy ulice dalej. Według jej mapy wystarczyło skręcić w lewo. Ale ulice Lizbony nie zachowywały się jak ulice w innych miastach. Wspinały się w górę. Kręciły. Kończyły się bez ostrzeżenia.

After twenty minutes, she stopped on a small square she had never seen on any map. A cat was asleep on a chair. An old woman was hanging clothes from a balcony.

Po dwudziestu minutach zatrzymała się na małym placu, którego nigdy nie widziała na żadnej mapie. Kot spał na krześle. Starsza kobieta wieszała pranie na balkonie.

"Excuse me," Sofía called up. "Do you know the way to the museum?" The old woman frowned and disappeared inside. Sofía thought she had been rude. But a minute later, the woman came out of the front door of the building, slowly, holding a piece of paper.

"Przepraszam," zawołała Sofía. "Czy wie pani, jak dojść do muzeum?" Starsza kobieta zmarszczyła brwi i zniknęła w środku. Sofía pomyślała, że była niegrzeczna. Ale minutę później kobieta wyszła przez główne drzwi budynku, powoli, trzymając kawałek papieru.

She had drawn a small map by hand. Three streets, two corners, a fountain. "Don't trust the phone here," she said in careful English. "The phone gets confused in this neighborhood."

Narysowała małą mapę ręcznie. Trzy ulice, dwa zakręty, fontanna. "Nie ufaj telefonowi tutaj," powiedziała ostrożną angielszczyzną. "Telefon się myli w tej dzielnicy."

Sofía thanked her. She did not find the museum that afternoon. She kept the paper map for the rest of the trip.

Sofía podziękowała jej. Tego popołudnia nie znalazła muzeum. Papierową mapę zachowała do końca podróży.