A Table for One

Mia walked into the small restaurant just before nine. The dining room was almost empty. A waiter with a white apron and tired eyes pointed at a corner table.

Η Μία μπήκε στο μικρό εστιατόριο λίγο πριν τις εννιά. Η τραπεζαρία ήταν σχεδόν άδεια. Ένας σερβιτόρος με άσπρη ποδιά και κουρασμένα μάτια έδειξε ένα τραπέζι στη γωνία.

"Just one?" he asked. Mia nodded. She always traveled alone, and she always felt a little nervous ordering in a new language. The menu was on a single sheet of paper, handwritten.

«Μόνο μία;» ρώτησε. Η Μία έγνεψε καταφατικά. Ταξίδευε πάντα μόνη της και πάντα ένιωθε λίγο αγχωμένη όταν παράγγελνε σε μια καινούρια γλώσσα. Ο κατάλογος ήταν σε ένα μόνο φύλλο χαρτί, γραμμένος στο χέρι.

She pointed at a word she did not understand. The waiter smiled for the first time. "Is the special of the day," he said in slow English. "My grandmother's recipe. Try it. If you don't like it, I bring something else."

Έδειξε μια λέξη που δεν καταλάβαινε. Ο σερβιτόρος χαμογέλασε για πρώτη φορά. «Είναι το σπέσιαλ της ημέρας», είπε με αργά αγγλικά. «Συνταγή της γιαγιάς μου. Δοκίμασέ το. Αν δε σου αρέσει, θα φέρω κάτι άλλο.»

The food arrived in a heavy clay bowl. Hot, garlicky, full of small pieces of bread. Mia took a careful first spoonful and looked up. The waiter was watching from the bar with his arms crossed.

Το φαγητό ήρθε σε ένα βαρύ πήλινο μπολ. Ζεστό, με άρωμα σκόρδου, γεμάτο μικρά κομμάτια ψωμί. Η Μία πήρε μια προσεκτική πρώτη κουταλιά και σήκωσε το βλέμμα της. Ο σερβιτόρος την παρακολουθούσε από το μπαρ με σταυρωμένα χέρια.

She gave him a thumbs up. He laughed, walked over, and refilled her glass. "Good," he said. "Tomorrow you come back and I tell you what's in it."

Του έκανε νόημα με τον αντίχειρα ψηλά. Εκείνος γέλασε, πλησίασε και ξαναγέμισε το ποτήρι της. «Καλά», είπε. «Αύριο έλα πάλι και θα σου πω τι έχει μέσα.»