The River That Circles the Town

Every castle needs a moat, and Albarracín grew its own. The river Guadalaviar swings around the great rock in a horseshoe, so the town sits almost entirely inside a loop of moving water. Today Polly declares a slow day and goes down to meet the river properly, the way one should meet anything that has been doing its job for this long.

Elk kasteel heeft een slotgracht nodig, en Albarracín liet er zelf een groeien. De rivier de Guadalaviar zwenkt in een hoefijzer om de grote rots, zodat de stad bijna helemaal binnen een lus van stromend water ligt. Vandaag roept Polly een langzame dag uit en gaat ze naar beneden om de rivier eens fatsoenlijk te ontmoeten, zoals je alles hoort te ontmoeten dat zijn werk al zo lang doet.

Down in the gorge the air is cool and green. Poplars and willows lean over the current, dragonflies stitch blue lines above the shallows, and the water works at the rock the way it has for ages, patiently, without any particular deadline. Polly walks the riverside path slowly, the way Berta taught her, letting the town lose her kindly.

Beneden in de kloof is de lucht koel en groen. Populieren en wilgen leunen over de stroming, libellen naaien blauwe lijnen boven de ondiepten, en het water bewerkt de rots zoals het dat al eeuwen doet, geduldig, zonder enige haast. Polly loopt langzaam over het pad langs de rivier, zoals Berta haar heeft geleerd, en laat de stad haar vriendelijk kwijtraken.

She spends the afternoon being useless in the best possible way. She watches water striders dimple the surface. She listens to the river change its accent at every bend, gravel here, deep stone there. High above, between two walls of rock, the pink houses peer down over their balconies as if checking that the moat is still on duty.

Ze brengt de middag door met nutteloos zijn op de best mogelijke manier. Ze kijkt hoe schaatsenrijdertjes kuiltjes maken in het wateroppervlak. Ze luistert hoe de rivier bij elke bocht van accent verandert, grind hier, diepe steen daar. Hoog boven haar, tussen twee rotswanden, gluren de roze huizen over hun balkons naar beneden, alsof ze controleren of de slotgracht nog dienst heeft.

At dusk a fox comes down to drink at the far bank. For a moment the two of them regard each other over the moving water, bird and fox, neither in any hurry. Then the fox melts back into the shadows and Polly climbs the darkening lanes home, smelling of river and entirely satisfied with a day in which nothing important happened.

In de schemering komt een vos drinken aan de overkant. Een moment lang bekijken de twee elkaar over het stromende water, vogel en vos, geen van beiden met haast. Dan smelt de vos terug de schaduwen in en klimt Polly door de donker wordende steegjes naar huis, ruikend naar rivier en volmaakt tevreden met een dag waarop niets belangrijks is gebeurd.