The Painted Animals of the Red Rocks

Beyond the town, the land changes costume. The pink plaster gives way to pine forest, and out of the forest rise great rounded cliffs of red sandstone, carved by rain and wind into waves and whale backs and half melted castles. The locals call this place the Rodeno pines, and the moment Polly arrives, a red squirrel drops a pine cone on her head by way of welcome.

Voorbij de stad trekt het land een ander kostuum aan. Het roze pleisterwerk maakt plaats voor dennenbos, en uit het bos rijzen grote ronde kliffen van rode zandsteen op, door regen en wind uitgesneden tot golven en walvisruggen en half gesmolten kastelen. De mensen hier noemen deze plek de Rodeno-dennen, en op het moment dat Polly aankomt, laat een rode eekhoorn bij wijze van welkom een dennenappel op haar hoofd vallen.

The squirrel, once she has apologized, leads Polly along a sandy path to a shallow rock shelter. On the smooth red stone, someone has painted animals. Deer with branching antlers, wild goats mid leap, hunters drawn as slim dark strokes. The paint has faded to the color of dried blood and honey, but the animals still move if you look at them sideways.

De eekhoorn, zodra ze haar excuses heeft aangeboden, leidt Polly over een zandpad naar een ondiepe rotsnis. Op de gladde rode steen heeft iemand dieren geschilderd. Herten met vertakte geweien, wilde geiten midden in een sprong, jagers getekend als slanke donkere streken. De verf is verbleekt tot de kleur van gedroogd bloed en honing, maar de dieren bewegen nog steeds als je er schuin naar kijkt.

These paintings are thousands of years old, made by people who knew this forest before it had a name. Today they are protected as world heritage, alongside painted shelters across all of eastern Spain. Crossbills chatter in the pines overhead while Polly studies a painted bird, wing lines still clear after all this time, and feels an odd warm kinship across the centuries.

Deze schilderingen zijn duizenden jaren oud, gemaakt door mensen die dit bos kenden voordat het een naam had. Tegenwoordig zijn ze beschermd als werelderfgoed, samen met beschilderde rotsnissen in heel Oost-Spanje. Kruisbekken kwetteren in de dennen boven haar hoofd terwijl Polly een geschilderde vogel bestudeert, de vleugellijnen nog helder na al die tijd, en een vreemde warme verwantschap voelt dwars door de eeuwen heen.

On the flight back, the evening sun sets the red rocks glowing like coals. Somewhere below, a roe deer steps out between the pines, glances up, and steps back into shadow, exactly as its portrait has been doing on the stone wall for several thousand years. Some things, Polly thinks, simply enjoy being animals here.

Op de terugvlucht zet de avondzon de rode rotsen in gloed als kolen. Ergens beneden stapt een ree tussen de dennen vandaan, kijkt omhoog en stapt terug de schaduw in, precies zoals zijn portret dat al enkele duizenden jaren op de stenen wand doet. Sommige wezens, denkt Polly, vinden het hier gewoon heerlijk om dier te zijn.