Berta and the Leaning Houses

Polly wakes to claws clicking on stone. An elderly stone marten is watching her from a drainpipe, whiskers first. She introduces herself as Berta, says she has lived inside these walls longer than most roofs have, and offers a tour before the day gets hot. A marten's tour, she warns, involves shortcuts. Polly says she is excellent at shortcuts.

Polly wordt wakker van klauwtjes die op steen tikken. Een bejaarde steenmarter bekijkt haar vanaf een regenpijp, snorharen voorop. Ze stelt zich voor als Berta, zegt dat ze al langer in deze muren woont dan de meeste daken bestaan, en biedt een rondleiding aan voordat de dag heet wordt. De rondleiding van een marter, waarschuwt ze, bestaat uit sluiproutes. Polly zegt dat ze uitstekend is in sluiproutes.

The lanes of Albarracín do not believe in straight lines. They climb in steps, duck under archways, and squeeze between houses until the wooden balconies above nearly touch, so that neighbors could pass a cup of sugar across without leaning far. The walls are plastered in that soft pink that comes from the local earth, and every door seems built for someone a little smaller than expected.

De steegjes van Albarracín geloven niet in rechte lijnen. Ze klimmen in trappen, duiken onder poortjes door en wringen zich tussen huizen tot de houten balkons elkaar boven bijna raken, zodat buren een kopje suiker zouden kunnen doorgeven zonder ver te leunen. De muren zijn gepleisterd in dat zachte roze dat uit de plaatselijke aarde komt, en elke deur lijkt gebouwd voor iemand die net iets kleiner is dan verwacht.

At a corner, Berta stops with the pride of a museum guide. Above them rises a house that leans in every direction at once, narrow at the bottom, wide at the top, not one straight edge anywhere. It is called the Julianeta, and it is probably the most photographed crooked house in Spain. It has stood like this for centuries, Berta says, which is more than most straight houses manage.

Op een hoek stopt Berta met de trots van een museumgids. Boven hen rijst een huis op dat alle kanten tegelijk op leunt, smal van onderen, breed van boven, nergens ook maar een rechte rand. Het heet de Julianeta, en het is waarschijnlijk het meest gefotografeerde scheve huis van Spanje. Het staat al eeuwen zo, zegt Berta, en dat is meer dan de meeste rechte huizen voor elkaar krijgen.

They end the morning on a rooftop, sharing a fig Berta produces from somewhere. Below them the pink town rearranges itself into stairways and chimneys. Polly asks how anyone finds their way here. Berta considers this. You do not find your way, she says. You let the town lose you kindly, and then you are home.

Ze eindigen de ochtend op een dak, waar ze een vijg delen die Berta ergens vandaan tovert. Onder hen schikt het roze stadje zich tot trappen en schoorstenen. Polly vraagt hoe iemand hier ooit de weg vindt. Berta denkt erover na. Je vindt de weg niet, zegt ze. Je laat de stad je vriendelijk kwijtraken, en dan ben je thuis.