Polly Orders a Coffee

The rain decided for Polly. It started halfway across the square, and the nearest door was a corner cafe with fogged windows and a striped awning dripping in slow drops. "Hello, good afternoon!" A badger in a bow tie looked up from the coffee machine as if visitors on rainy days were his favorite kind.

To deszcz decyduje za Polly. Zaczyna się w połowie placu, a najbliższe drzwi należą do narożnej kawiarni z zaparowanymi szybami i pasiastą markizą, z której powoli kapie. „Dzień dobry!” Borsuk w muszce podnosi wzrok znad ekspresu, jakby goście w deszczowe dni byli jego ulubionymi.

"A coffee with milk, please. Not too hot, if possible." The badger nodded like someone taking the request very seriously, then slid a glass case forward without a word. Inside, golden and sugared, waited the famous ones. "Do you have churros? Everyone talks about them." He pretended to be offended that the question was even necessary. "For here, please. I want to sit by the window for a while."

„Poproszę kawę z mlekiem. Nie za gorącą, jeśli można.” Borsuk kiwa głową jak ktoś, kto traktuje zamówienie bardzo poważnie, a potem bez słowa przysuwa witrynę. W środku czekają one, złote i posypane cukrem, te słynne. „Czy są churros? Wszyscy o nich mówią.” Udaje obrażonego, że pytanie w ogóle było potrzebne. „Na miejscu, proszę. Chcę usiąść na chwilę przy oknie.”

The window seat came with the sound of rain and a view of umbrellas hurrying past. Polly dipped, tasted, and understood the entire neighborhood a little better. "The check, please. How much do I owe you?" The number was small; the discovery was not. "How delicious! I am definitely coming back tomorrow." The badger just polished a cup and smiled, because he had heard that before, and it was always true.

Stolik przy oknie przychodzi razem z odgłosem deszczu i paradą spieszących się parasoli. Polly macza, próbuje i rozumie całą okolicę odrobinę lepiej. „Poproszę rachunek. Ile płacę?” Kwota jest mała; odkrycie nie. „Jakie pyszne! Jutro na pewno wrócę.” Borsuk tylko poleruje filiżankę i uśmiecha się, bo słyszał to już wcześniej i zawsze była to prawda.