Polly Orders a Coffee

The rain decided for Polly. It started halfway across the square, and the nearest door was a corner cafe with fogged windows and a striped awning dripping in slow drops. "Hello, good afternoon!" A badger in a bow tie looked up from the coffee machine as if visitors on rainy days were his favorite kind.

Αποφάσισε η βροχή. Ξεκίνησε στη μέση της πλατείας, και η πιο κοντινή πόρτα ήταν ενός καφέ στη γωνία, με θολωμένα τζάμια και μια ριγέ τέντα που έσταζε αργά. «Γεια σας, καλησπέρα!» Ένας ασβός με παπιγιόν σήκωσε το βλέμμα από τη μηχανή του καφέ, σαν οι επισκέπτες τις βροχερές μέρες να ήταν οι αγαπημένοι του.

"A coffee with milk, please. Not too hot, if possible." The badger nodded like someone taking the request very seriously, then slid a glass case forward without a word. Inside, golden and sugared, waited the famous ones. "Do you have churros? Everyone talks about them." He pretended to be offended that the question was even necessary. "For here, please. I want to sit by the window for a while."

«Έναν καφέ με γάλα, παρακαλώ. Όχι πολύ ζεστό, αν γίνεται.» Ο ασβός έγνεψε σαν κάποιος που παίρνει την παραγγελία πολύ στα σοβαρά, και μετά έσπρωξε μπροστά μια γυάλινη βιτρίνα χωρίς λέξη. Μέσα, χρυσαφένια και ζαχαρωμένα, περίμεναν τα περίφημα. «Έχετε τσούρος; Όλοι μιλάνε γι' αυτά.» Έκανε πως προσβλήθηκε που χρειάστηκε καν η ερώτηση. «Εδώ, παρακαλώ. Θέλω να καθίσω λίγο δίπλα στο παράθυρο.»

The window seat came with the sound of rain and a view of umbrellas hurrying past. Polly dipped, tasted, and understood the entire neighborhood a little better. "The check, please. How much do I owe you?" The number was small; the discovery was not. "How delicious! I am definitely coming back tomorrow." The badger just polished a cup and smiled, because he had heard that before, and it was always true.

Η θέση στο παράθυρο ερχόταν μαζί με τον ήχο της βροχής και μια παρέλαση από ομπρέλες που περνούσαν βιαστικά. Η Πόλι βούτηξε, δοκίμασε και κατάλαβε όλη τη γειτονιά λίγο καλύτερα. «Τον λογαριασμό, παρακαλώ. Πόσα σας χρωστάω;» Ο αριθμός ήταν μικρός, η ανακάλυψη όχι. «Τι νόστιμο! Αύριο σίγουρα ξανάρχομαι.» Ο ασβός απλώς γυάλισε ένα φλιτζάνι και χαμογέλασε, γιατί το είχε ξανακούσει, και ήταν πάντα αλήθεια.