Vladivostok

On the seventh morning, the train was due into Vladivostok at 06:15 Moscow time, which was 13:15 local time. Polly woke at first local light, sometime around five.

Op de zevende ochtend zou de trein om 06:15 Moskou-tijd in Vladivostok aankomen, wat 13:15 lokale tijd was. Polly werd wakker bij het eerste lokale licht, ergens rond vijf uur.

Through the window, the forest had given way to low rolling hills and grass. The Pacific was somewhere ahead. She could feel it, the way you can feel a large body of water before you see it.

Door het raam had het bos plaatsgemaakt voor lage glooiende heuvels en gras. De Stille Oceaan was ergens voor haar. Ze kon het voelen, zoals je een groot waterlichaam kunt voelen voordat je het ziet.

The last station before Vladivostok was Ussuriysk. The train stopped for fifteen minutes. Polly hopped down. A woman was selling smoked fish from a folding table. The fish were silver. The eyes were still clear. Polly tried a small piece. The woman wrapped it in newspaper and accepted no payment. Some markets work this way.

Het laatste station voor Vladivostok was Ussuriysk. De trein stopte daar vijftien minuten. Polly sprong naar beneden. Een vrouw verkocht gerookte vis vanaf een klaptafel. De vissen waren zilver. De ogen waren nog helder. Polly probeerde een klein stukje. De vrouw wikkelde het in krantenpapier en accepteerde geen betaling. Sommige markten werken zo.

The Pacific appeared on the right side of the train at around eleven local time. It was grey and bright.

De Stille Oceaan verscheen aan de rechterkant van de trein rond elf uur lokale tijd. Het was grijs en helder.

Vladivostok arrived all at once. The city is built into hills that come down to the sea. The train tunnels through one of those hills. The end of the line is on the harbour. The buffer at the end of the tracks is forty metres from the water.

Vladivostok verscheen plotseling. De stad is gebouwd op heuvels die naar de zee aflopen. De trein gaat door een van die heuvels. Het eindpunt ligt aan de haven. De buffer aan het einde van de sporen is veertig meter van het water.

The train made its final stop. The clock above the compartment door, on Moscow time for seven days, read 06:23. The local clock at the station read 13:23.

De trein maakte zijn laatste stop. De klok boven de compartimentdeur, zeven dagen op Moskou-tijd, gaf 06:23 aan. De lokale klok op het station gaf 13:23 aan.

Polly hopped down to the platform. Vladivostok was a port city of low stone buildings and steep streets. The air smelled of fish and rust and salt.

Polly sprong naar het perron. Vladivostok was een havenstad met lage stenen gebouwen en steile straten. De lucht rook naar vis, roest en zout.

At the end of the platform there was a small white obelisk. The inscription read KILOMETRE 9,289. The end of the line.

Aan het einde van het perron stond een kleine witte obelisk. De inscriptie luidde KILOMETER 9.289. Het einde van de lijn.

Polly stood at the obelisk for a long minute. Seven days. Half a billion years of Ural rock. Twenty-five million years of Baikal. One crane. Eight time zones, of which the train had observed only one.

Polly stond een lange minuut bij de obelisk. Zeven dagen. Een half miljard jaar Oeralrots. Vijfentwintig miljoen jaar Baikal. Eén kraan. Acht tijdzones, waarvan de trein er slechts één had gevolgd.

She stretched her wings. The Pacific was just past the harbour wall. She lifted from the platform, climbed over the cranes of the container port, and out over the bay.

Ze strekte haar vleugels. De Stille Oceaan lag net voorbij de havenmuur. Ze verhief zich van het perron, klom over de kranen van de containerhaven en uit over de baai.