Time Zones

On the fourth morning, the train was somewhere west of Novosibirsk. Polly checked the small clock above the compartment door. It read 06:30. The clock had not been changed since Moscow. All Trans-Siberian timetables run on Moscow time, the whole length of the line, for seven days and seven time zones. This is a Soviet-era practical decision: you cannot run a railway across eight thousand kilometres if every station has a different watch.

Sa ikaapat na umaga, ang tren ay nasa kanluran ng Novosibirsk. Tiningnan ni Polly ang maliit na orasan sa itaas ng pinto ng kompartamento. Alas-sais y medya ang nakalagay. Hindi pa ito nababago mula sa oras ng Moscow. Ang lahat ng iskedyul ng Trans-Siberian ay nakabase sa oras ng Moscow, sa buong haba ng linya, sa loob ng pitong araw at pitong time zone. Isang praktikal na desisyon mula sa panahon ng Soviet: hindi mo maaasikaso ang isang riles na umaabot ng walong libong kilometro kung ang bawat istasyon ay may iba’t ibang oras.

Local time outside the window, however, was about 10:30. The sun had been up for six hours. The fields were already warm.

Subalit, ang lokal na oras sa labas ng bintana ay mga alas-diyes y medya na. Ang araw ay nakataas na ng anim na oras. Mainit na ang mga bukirin.

This dislocation of train-time and outside-time was, the conductor had told her, one of the small mental challenges of the journey. By Vladivostok the train clock would say one thing and the local sun would say something seven hours different. Many passengers found this disorienting. Some adjusted. Some did not.

Ang pagkakaibang ito ng oras sa tren at oras sa labas ay, ayon sa konduktor, isa sa mga maliliit na hamon sa pag-iisip sa paglalakbay. Sa Vladivostok, ang orasan ng tren ay magsasabi ng isang bagay at ang lokal na araw ay magsasabi ng pitong oras na pagkakaiba. Maraming pasahero ang nalilito rito. Ang ilan ay nakakapag-adjust. Ang ilan ay hindi.

Polly hopped down from her perch on the back of the bunk and went exploring.

Bumaba si Polly mula sa kanyang puwesto sa likod ng kama at nagsimulang mag-eksplora.

The dining car was three carriages down. Polly walked the length of three carriages, hopping from bunk to bunk and along the corridor rail. Each carriage was a long wood-panelled tunnel with eight compartments to the side, a samovar at the end, and a conductor's room at the other end. The conductors, in green uniforms, sat with their feet up reading newspapers between station stops. They did not look surprised to see a parrot. The train had been running for seven days a week for over a hundred years. It had seen things.

Ang dining car ay tatlong bagon ang layo. Naglakad si Polly sa haba ng tatlong bagon, tumatalon mula sa kama patungo sa kama at sa kahabaan ng rehas ng koridor. Ang bawat bagon ay isang mahabang lagusan na may walong kompartamento sa gilid, isang samovar sa dulo, at isang silid ng konduktor sa kabilang dulo. Ang mga konduktor, na nakasuot ng berdeng uniporme, ay nakaupo na nakataas ang mga paa habang nagbabasa ng diyaryo sa pagitan ng mga hintuan ng istasyon. Hindi sila nagulat na makakita ng isang loro. Ang tren ay tumatakbo ng pitong araw sa isang linggo sa loob ng mahigit isang daang taon. Marami na itong nasaksihan.

The dining car was painted a faded red on the outside and an unexpected pale blue inside. Heavy lace curtains. Wooden booths. A small kitchen at the far end where a cook in a white apron was making something that smelled like cabbage. Two passengers were already eating. Polly took a perch at the empty booth by the window.

Ang dining car ay pininturahan ng kupas na pula sa labas at hindi inaasahang mapusyaw na asul sa loob. Mabibigat na kurtina ng lace. Mga kahoy na booth. Isang maliit na kusina sa malayong dulo kung saan ang isang kusinero na nakasuot ng puting apron ay nagluluto ng isang bagay na amoy repolyo. Dalawang pasahero ang kumakain na. Umupo si Polly sa bakanteng booth sa tabi ng bintana.

A waiter in a slightly too-large jacket appeared. He set a menu on the table. The menu was in Russian, then English, then Chinese. Borscht. Pelmeni, which were small Russian dumplings stuffed with meat. Salmon caviar on dark bread. Tea. Vodka. Beer.

Lumapit ang isang waiter na medyo maluwag ang suot na jacket. Naglagay siya ng menu sa mesa. Ang menu ay nasa Ruso, pagkatapos Ingles, at Tsino. Borscht. Pelmeni, na maliliit na dumpling ng Ruso na may palaman na karne. Salmon caviar sa madilim na tinapay. Tsaa. Vodka. Beer.

The waiter waited. Polly tilted her head. He smiled, took the menu back, and disappeared. Two minutes later he returned with a small plate of bread, butter, and a piece of dark herring. He placed it on the booth bench at Polly's height.

Naghintay ang waiter. Tumagilid si Polly ang ulo. Ngumiti siya, kinuha ang menu pabalik, at nawala. Pagkalipas ng dalawang minuto, bumalik siya na may dalang maliit na plato ng tinapay, mantikilya, at isang piraso ng madilim na herring. Inilagay niya ito sa upuan ng booth sa taas ni Polly.

"Compliments of the kitchen," he said, in English.

"Pagbati mula sa kusina," sabi niya, sa Ingles.

The herring was salt-cured and pungent. Polly tried a small piece. It was strong but good. The bread had a faint sourness she had never tasted before, a result of three days of fermentation. The butter was unsalted. The combination, in the right order, was a thing Russians had been eating in long-distance train carriages for a hundred and twenty years.

Ang herring ay maalat at matapang ang amoy. Sinubukan ni Polly ang isang maliit na piraso. Malakas ang lasa ngunit masarap. Ang tinapay ay may bahagyang asim na hindi pa niya natitikman dati, bunga ng tatlong araw na pagbuburo. Ang mantikilya ay walang asin. Ang kombinasyon, sa tamang pagkakasunod, ay isang bagay na kinakain ng mga Ruso sa mga long-distance na tren sa loob ng isang daan at dalawampung taon.

The train ran on. Outside the dining car window, the taiga had thinned into a high open grassland, the southern fringe of the West Siberian Plain. A herd of cows was grazing near a small wooden house. A man on a bicycle waited at a level crossing.

Patuloy na tumakbo ang tren. Sa labas ng bintana ng dining car, ang taiga ay numipis patungo sa mataas na bukas na damuhan, ang timog na gilid ng West Siberian Plain. Isang kawan ng mga baka ang nanginginain malapit sa isang maliit na bahay na kahoy. Isang lalaki sa bisikleta ang naghihintay sa isang tawiran ng tren.

The waiter went back to the kitchen. A radio played, somewhere in the back, a song Polly did not recognise but which she suspected was very popular in this part of the world. She finished the herring. She perched at the window. The train moved.

Bumalik ang waiter sa kusina. May tumutugtog na radyo, sa kung saan sa likuran, isang kanta na hindi kilala ni Polly ngunit pinaghihinalaan niyang sikat sa bahaging ito ng mundo. Natapos niya ang herring. Umupo siya sa tabi ng bintana. Umusad ang tren.