The Birch Forests

On the second morning, the train was already four hundred kilometres east of Moscow. Polly woke up on the small folding table. The light through the window was the soft grey of a northern summer morning. Galina, the older woman, was already drinking tea from a glass in a metal holder.

İkinci sabah, tren Moskova'nın dört yüz kilometre doğusundaydı. Polly, küçük katlanır masanın üzerinde uyandı. Pencereden gelen ışık, kuzeyin yaz sabahının yumuşak gri tonundaydı. Yaşlı kadın Galina, metal bir tutucudaki bardaktan çayını içiyordu.

"Birches," she said.

"Huş ağaçları," dedi.

Polly looked. Outside, white-trunked trees were running past at sixty kilometres an hour. They were everywhere. They went on. They were not in groves or clearings. They were the entire landscape.

Polly baktı. Dışarıda, beyaz gövdeli ağaçlar saatte altmış kilometre hızla geçiyordu. Her yerdelerdi. Devam ediyorlardı. Ne koruluklar ne de açıklıklar vardı. Tüm manzara onlardı.

This was the western edge of the Russian birch belt. White birch has the widest natural range of any deciduous tree on Earth. It grows where almost nothing else will. It is the tree that says: there has been a fire here, or, there will be a forest here, but I am here first.

Burası Rusya'nın huş kuşağının batı kenarıydı. Beyaz huş, dünyadaki en geniş doğal yayılıma sahip yaprak döken ağaçtır. Başka hiçbir şeyin büyüyemeyeceği yerlerde yetişir. Bu ağaç, burada bir yangın olmuş ya da burada bir orman olacak, ama ben önce buradayım, der.

The young man with the laptop, whose name turned out to be Pavel, looked up. "You are the parrot," he said in flat English. "I noticed." He went back to typing.

Dizüstü bilgisayarı olan genç adamın adı Pavel çıktı. Başını kaldırdı. "Sen papağansın," dedi düz bir İngilizceyle. "Fark ettim." Yazmaya geri döndü.

Galina poured a second glass of tea and offered it to Polly. It was the colour of amber. A thin slice of lemon floated on top. The samovar at the end of the carriage had been running for twelve hours straight.

Galina, ikinci bir bardak çay doldurdu ve Polly'ye uzattı. Çay, kehribar rengindeydi. Üstünde ince bir limon dilimi yüzüyordu. Vagonun sonundaki semaver on iki saattir çalışıyordu.

Polly drank a sip carefully off the edge of the glass. It was very hot and very sweet.

Polly, dikkatlice bardağın kenarından bir yudum aldı. Çok sıcaktı ve çok tatlıydı.

"The longest part of this trip is the trees," Galina said. "People do not understand this until they ride it. You sit in a train for six days and you look out at trees. There is no end to them."

"Bu yolculuğun en uzun kısmı ağaçlar," dedi Galina. "İnsanlar bunu ancak trene bindiklerinde anlarlar. Altı gün boyunca trende oturur ve dışarıda ağaçlara bakarsınız. Sonu yoktur."

The taiga begins past the Volga. About forty percent of Russia's land area is taiga. The country contains roughly twenty percent of all the world's standing forest.

Volga'nın ötesinde tayga başlar. Rusya'nın toprak alanının yaklaşık yüzde kırkı taygadır. Ülke, dünyanın tüm ormanlarının yaklaşık yüzde yirmisini barındırır.

Polly drank a second sip. Pavel typed. Galina returned to her book. Outside, four hundred kilometres slid past as if it were one continuous birch.

Polly ikinci bir yudum aldı. Pavel yazmaya devam etti. Galina kitabına döndü. Dışarıda, dört yüz kilometre, sanki kesintisiz bir huş ormanı gibi akıp geçti.