The Birch Forests

On the second morning, the train was already four hundred kilometres east of Moscow. Polly woke up on the small folding table. The light through the window was the soft grey of a northern summer morning. Galina, the older woman, was already drinking tea from a glass in a metal holder.

Sa ikalawang umaga, ang tren ay nasa apat na raang kilometro na silangan ng Moscow. Nagising si Polly sa maliit na natitiklop na mesa. Ang liwanag mula sa bintana ay malambot na kulay-abo ng hilagang tag-init na umaga. Si Galina, ang mas nakatatandang babae, ay umiinom na ng tsaa mula sa baso na may hawakang metal.

"Birches," she said.

"Mga birch," sabi niya.

Polly looked. Outside, white-trunked trees were running past at sixty kilometres an hour. They were everywhere. They went on. They were not in groves or clearings. They were the entire landscape.

Tumingin si Polly. Sa labas, ang mga puno na may puting puno ay dumadaan sa animnapung kilometro kada oras. Nasa lahat ng dako sila. Tila walang katapusan. Hindi sila nasa mga kakahuyan o mga bakanteng lugar. Sila ang buong tanawin.

This was the western edge of the Russian birch belt. White birch has the widest natural range of any deciduous tree on Earth. It grows where almost nothing else will. It is the tree that says: there has been a fire here, or, there will be a forest here, but I am here first.

Ito ang kanlurang dulo ng Russian birch belt. Ang puting birch ay may pinakamalawak na natural na saklaw sa lahat ng puno sa mundo. Tumutubo ito kung saan halos walang ibang tutubo. Ito ang puno na nagsasabing: nagkaroon ng sunog dito, o, magkakaroon ng kagubatan dito, pero nandito ako muna.

The young man with the laptop, whose name turned out to be Pavel, looked up. "You are the parrot," he said in flat English. "I noticed." He went back to typing.

Ang binatang may laptop, na ang pangalan ay Pavel, ay tumingala. "Ikaw ang loro," sabi niya sa patag na Ingles. "Napansin ko." Bumalik siya sa pagta-type.

Galina poured a second glass of tea and offered it to Polly. It was the colour of amber. A thin slice of lemon floated on top. The samovar at the end of the carriage had been running for twelve hours straight.

Nagbuhos si Galina ng pangalawang baso ng tsaa at inialok ito kay Polly. Kulay amber ito. May manipis na hiwa ng lemon na lumulutang sa ibabaw. Ang samovar sa dulo ng karwahe ay umaandar na ng labindalawang oras.

Polly drank a sip carefully off the edge of the glass. It was very hot and very sweet.

Ininom ni Polly ang isang higop nang maingat mula sa gilid ng baso. Napakainit at napakatamis nito.

"The longest part of this trip is the trees," Galina said. "People do not understand this until they ride it. You sit in a train for six days and you look out at trees. There is no end to them."

"Ang pinakamahabang bahagi ng paglalakbay na ito ay ang mga puno," sabi ni Galina. "Hindi ito nauunawaan ng mga tao hanggang sumakay sila. Uupo ka sa tren ng anim na araw at titingin sa mga puno. Walang katapusan ang mga ito."

The taiga begins past the Volga. About forty percent of Russia's land area is taiga. The country contains roughly twenty percent of all the world's standing forest.

Nagsisimula ang taiga lampas sa Volga. Mga apatnapung porsyento ng lupain ng Russia ay taiga. Ang bansa ay naglalaman ng halos dalawampung porsyento ng lahat ng kagubatan sa mundo.

Polly drank a second sip. Pavel typed. Galina returned to her book. Outside, four hundred kilometres slid past as if it were one continuous birch.

Uminom si Polly ng pangalawang higop. Nag-type si Pavel. Bumalik si Galina sa kanyang libro. Sa labas, apat na raang kilometro ang dumaan na parang isang tuluy-tuloy na birch.