Yaroslavsky Station

Yaroslavsky Station in Moscow looked, from the air, like a cake decorated by an enthusiast. Green and white turrets. Pointed roofs. Gold trim. The architect, Fyodor Shekhtel, had designed it in 1902.

Station Jaroslavski in Moskou leek vanuit de lucht op een taart versierd door een enthousiaste bakker. Groene en witte torentjes. Puntige daken. Gouden versieringen. De architect, Fjodor Sjechtel, had het in 1902 ontworpen.

Polly came in low through the city haze. Moscow in June was warm and bright. She circled the station once and landed on the iron canopy over the main entrance.

Polly kwam laag door de stadsmist binnen. Moskou in juni was warm en helder. Ze cirkelde eenmaal om het station en landde op het ijzeren afdak boven de hoofdingang.

The Trans-Siberian Railway begins here. It runs east for 9,289 kilometres, the length of the entire Eurasian landmass, ending at Vladivostok on the Pacific. The line was completed in 1916. It is still the longest railway line in the world. The flagship train, the Rossiya, leaves Yaroslavsky Station every other day at one in the afternoon. It arrives in Vladivostok seven days and seven time zones later.

De Trans-Siberische Spoorlijn begint hier. Het loopt oostwaarts over 9.289 kilometer, de lengte van het hele Euraziatische continent, en eindigt in Vladivostok aan de Stille Oceaan. De lijn werd voltooid in 1916. Het is nog steeds de langste spoorlijn ter wereld. De vlaggenschiptrein, de Rossiya, vertrekt elke andere dag om één uur 's middags van station Jaroslavski. Het arriveert zeven dagen en zeven tijdzones later in Vladivostok.

Polly had a window berth in second class compartment 7. The conductor had taken one look at her glasses and decided, sensibly, that this was not his problem.

Polly had een raamplaats in tweede klas coupé 7. De conducteur had één blik op haar bril geworpen en verstandig besloten dat dit niet zijn probleem was.

Her compartment was a small wood-panelled room with two upper and two lower bunks. Two bunks were already taken. One by a quiet retired woman in a beige cardigan, reading. The other by a young man with a beard typing on a laptop, who saw Polly, said "OK," and went back to typing.

Haar coupé was een kleine met hout beklede kamer met twee bovenste en twee onderste bedden. Twee bedden waren al bezet. Eén door een stille gepensioneerde vrouw in een beige vest, lezend. De andere door een jonge man met een baard die op een laptop typte, die Polly zag, "Oké" zei en weer verder ging met typen.

Polly hopped onto the small table and looked out the window. The platform was full of motion. A samovar in the corner of the carriage hissed.

Polly sprong op het kleine tafeltje en keek uit het raam. Het perron was vol beweging. Een samovar in de hoek van de wagon siste.

At exactly one o'clock, the train moved. It did not feel like a beginning. The wheels found their rhythm in two minutes and held it. The platform slid away.

Precies om één uur begon de trein te rijden. Het voelde niet als een begin. De wielen vonden hun ritme binnen twee minuten en hielden het vast. Het perron gleed weg.

Within half an hour, Moscow had thinned to suburbs. Within an hour, suburbs to dachas, small Russian summer houses. Within two hours, dachas to forest. Polly tilted her glasses straight against her beak.

Binnen een half uur was Moskou uitgedund tot voorsteden. Binnen een uur, voorsteden tot datsja's, kleine Russische zomerhuizen. Binnen twee uur, datsja's tot bos. Polly kantelde haar bril recht tegen haar snavel.

The quiet woman looked up. "First time?" she said in careful English. Polly tilted her red head. "It is a long way. Settle in."

De stille vrouw keek op. "Eerste keer?" zei ze in voorzichtig Engels. Polly kantelde haar rode hoofd. "Het is een lange weg. Maak het je gemakkelijk."