Yaroslavsky Station

Yaroslavsky Station in Moscow looked, from the air, like a cake decorated by an enthusiast. Green and white turrets. Pointed roofs. Gold trim where you might not expect it. The architect, Fyodor Shekhtel, had designed it in 1902 in a style called Russian Revival, which mostly meant looking like an old Russian wooden church but built of stone and three times the size.

Ο Σταθμός Γιαροσλάβσκι στη Μόσχα έμοιαζε, από ψηλά, σαν μια τούρτα διακοσμημένη από έναν ενθουσιώδη. Πράσινοι και λευκοί πυργίσκοι. Στέγες με αιχμηρές κορυφές. Χρυσές λεπτομέρειες εκεί που δεν το περιμένεις. Ο αρχιτέκτονας, Φιοντόρ Σέχτελ, τον είχε σχεδιάσει το 1902 σε ένα στυλ που ονομάζεται Ρωσική Αναγέννηση, το οποίο σήμαινε κυρίως ότι έμοιαζε με μια παλιά ρωσική ξύλινη εκκλησία, αλλά χτισμένη από πέτρα και τρεις φορές μεγαλύτερη.

Polly came in low through the city haze. Moscow in June was warm and bright, the long evenings of a northern summer just beginning. She circled the station once and landed on the iron canopy over the main entrance.

Η Πόλυ κατέβηκε χαμηλά μέσα από την ομίχλη της πόλης. Η Μόσχα τον Ιούνιο ήταν ζεστή και φωτεινή, οι μακριές βραδιές ενός βόρειου καλοκαιριού μόλις ξεκινούσαν. Έκανε έναν κύκλο γύρω από τον σταθμό και προσγειώθηκε στην σιδερένια τέντα πάνω από την κύρια είσοδο.

The Trans-Siberian Railway begins here. It runs east for 9,289 kilometres, the length of the entire Eurasian landmass, ending at Vladivostok on the Pacific. The line was completed in 1916. It is still the longest railway line in the world. The flagship train, the Rossiya, leaves Yaroslavsky Station every other day at one in the afternoon. It arrives in Vladivostok seven days, seven time zones, and one continent later.

Ο Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος ξεκινάει από εδώ. Εκτείνεται ανατολικά για 9,289 χιλιόμετρα, το μήκος ολόκληρης της ευρασιατικής ηπείρου, καταλήγοντας στο Βλαδιβοστόκ στον Ειρηνικό. Η γραμμή ολοκληρώθηκε το 1916. Είναι ακόμα η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γραμμή στον κόσμο. Το κύριο τρένο, η Ρωσία, αναχωρεί από τον Σταθμό Γιαροσλάβσκι κάθε δεύτερη μέρα στη μία το μεσημέρι. Φτάνει στο Βλαδιβοστόκ επτά μέρες, επτά ζώνες ώρας, και μία ήπειρο αργότερα.

Polly had a window seat. Or, more precisely, she had been promised a window berth in second class compartment 7, by a conductor who had taken one look at her glasses and her clipboard and decided, sensibly, that this was not his problem.

Η Πόλυ είχε θέση δίπλα στο παράθυρο. Ή, πιο συγκεκριμένα, της είχαν υποσχεθεί μια θέση δίπλα στο παράθυρο στο δεύτερης κατηγορίας διαμέρισμα 7, από έναν ελεγκτή που, μόλις είδε τα γυαλιά της και το μπλοκάκι της, αποφάσισε, λογικά, ότι αυτό δεν ήταν δικό του πρόβλημα.

Her compartment was a small wood-panelled room with two upper and two lower bunks, a small folding table between them, and a heavy curtained window. Two of the bunks were already taken. One belonged to a quiet, retired woman in a beige cardigan, reading. The other belonged to a young man in his twenties with a beard and a laptop, who looked up, saw Polly, said "OK," and went back to typing.

Το διαμέρισμά της ήταν ένα μικρό δωμάτιο με ξύλινη επένδυση με δύο πάνω και δύο κάτω κουκέτες, ένα μικρό πτυσσόμενο τραπέζι ανάμεσά τους, και ένα βαρύ κουρτινιασμένο παράθυρο. Δύο από τις κουκέτες ήταν ήδη κατειλημμένες. Η μία ανήκε σε μια ήσυχη, συνταξιούχο γυναίκα με ένα μπεζ ζακέτα, που διάβαζε. Η άλλη ανήκε σε έναν νεαρό άνδρα στα είκοσί του με γένια και ένα λάπτοπ, που κοίταξε πάνω, είδε την Πόλυ, είπε "Εντάξει," και επέστρεψε στην πληκτρολόγηση.

Polly hopped onto the table and looked out the window. The platform was full of motion. A family was hugging a son goodbye. A conductor was checking a clipboard in green ink. A samovar in the corner of the carriage hissed quietly.

Η Πόλυ πήδηξε πάνω στο τραπέζι και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Η πλατφόρμα ήταν γεμάτη κίνηση. Μια οικογένεια αγκάλιαζε έναν γιο για αντίο. Ένας ελεγκτής έλεγχε ένα μπλοκάκι με πράσινο μελάνι. Ένας σαμοβάρι στη γωνία του βαγονιού σφύριζε ήσυχα.

At exactly one o'clock, the train moved.

Ακριβώς στη μία, το τρένο κινήθηκε.

It did not feel like a beginning. It felt like the conclusion of something that had been arranging itself for many years. The wheels found their rhythm in the first two minutes and held it. The platform slid away. The station became a shape against the sky. Then it was gone.

Δεν έμοιαζε με αρχή. Έμοιαζε με το συμπέρασμα κάτι που είχε οργανωθεί για πολλά χρόνια. Οι τροχοί βρήκαν τον ρυθμό τους στα πρώτα δύο λεπτά και τον κράτησαν. Η πλατφόρμα γλίστρησε μακριά. Ο σταθμός έγινε ένα σχήμα στον ουρανό. Μετά εξαφανίστηκε.

Within half an hour, Moscow had thinned to suburbs. Within an hour, the suburbs had thinned to dachas, small wooden summer houses with neat gardens. Within two hours, the dachas had thinned to forest. Polly looked at her glasses in the reflection of the window and tilted them straight against her beak.

Μέσα σε μισή ώρα, η Μόσχα είχε αραιώσει σε προάστια. Μέσα σε μία ώρα, τα προάστια είχαν αραιώσει σε ντάτσες, μικρά ξύλινα εξοχικά με περιποιημένους κήπους. Μέσα σε δύο ώρες, οι ντάτσες είχαν αραιώσει σε δάσος. Η Πόλυ κοίταξε τα γυαλιά της στην αντανάκλαση του παραθύρου και τα ίσιωσε πάνω στο ράμφος της.

The quiet woman in the beige cardigan looked up from her book. "First time?" she said in careful English. Polly tilted her red head. The woman smiled. "It is a long way. Settle in."

Η ήσυχη γυναίκα με το μπεζ ζακέτα κοίταξε πάνω από το βιβλίο της. "Πρώτη φορά;" είπε με προσεκτικά αγγλικά. Η Πόλυ έγειρε το κόκκινο κεφάλι της. Η γυναίκα χαμογέλασε. "Είναι μακρύς δρόμος. Τακτοποιήσου."