Goodbye to Pasta

On the seventh morning, Polly came down to the tank early. The lab was quiet. Chiara would not be in for another hour. The institute had been waking up like this every morning for one hundred and fifty-four years.

Yedinci sabah, Polly erken saatte tanka indi. Laboratuvar sessizdi. Chiara bir saat daha gelmeyecekti. Enstitü, yüz elli dört yıldır her sabah böyle uyanıyordu.

Pasta was at the front of the tank.

Makarna tankın önündeydi.

This was not normal. For six mornings, Polly had perched on the rim and the octopus had been folded in her pipe, or drifting in a corner. Today the octopus was pressed against the front wall, all eight arms spread loosely against the glass, her single visible eye level with Polly's.

Bu normal değildi. Altı sabah boyunca, Polly kenarda oturmuş ve ahtapot borusuna kıvrılmış ya da bir köşede süzülüyordu. Bugün ahtapot ön duvara yapışmıştı, sekiz kolu gevşekçe cama yayılmış, tek görünen gözü Polly'nin göz hizasındaydı.

They looked at each other.

Birbirlerine baktılar.

What passes between a parrot and a giant Pacific octopus is probably not friendship. The octopus might simply have been investigating the warm-blooded creature that had been around her tank for six days. Octopuses can read warmth through their skin. They can read movement through their suckers. They were collecting information.

Bir papağan ile dev bir Pasifik ahtapotu arasında geçen şey muhtemelen dostluk değildir. Ahtapot, altı gündür tankının etrafında olan sıcak kanlı yaratığı sadece inceliyor olabilirdi. Ahtapotlar derileri aracılığıyla sıcaklığı hissedebilirler. Hareketi vantuzlarıyla algılayabilirler. Bilgi topluyorlardı.

Polly hopped along the rim. The octopus's eye tracked her, then her arms shifted slowly to follow. When Polly stopped, the eye stopped.

Polly kenarda zıpladı. Ahtapotun gözü onu takip etti, sonra kolları yavaşça onu izlemek için hareket etti. Polly durduğunda, göz de durdu.

For seven full minutes they watched each other. The water filter hummed softly.

Tam yedi dakika boyunca birbirlerini izlediler. Su filtresi hafifçe uğuldadı.

Then the octopus did something Polly had not seen her do all week. She unfurled one arm slowly and pressed the very tip of it against the glass exactly opposite where Polly's foot was resting. The suckers spread, then stilled.

Sonra ahtapot, Polly'nin tüm hafta boyunca görmediği bir şey yaptı. Bir kolunu yavaşça açtı ve tam Polly'nin ayağının durduğu camın karşısına, ucunu bastırdı. Vantuzlar yayıldı, sonra durdu.

Polly lowered her beak to the glass and touched it gently with her closed beak. Through the cold glass, on her side, there was nothing. On the octopus's side, perhaps a great deal.

Polly gagasını cama indirdi ve kapalı gagasıyla nazikçe dokundu. Soğuk camın bu tarafında hiçbir şey yoktu. Ahtapotun tarafında ise belki çok şey vardı.

The arm stayed for one long minute. Then it slid back into the water.

Kol bir dakika boyunca kaldı. Sonra suya geri kaydı.

Chiara came in with two coffees. "You are leaving," she said. "I imagined this would happen. Travel safely. Come back when you can."

Chiara iki kahveyle içeri girdi. "Gidiyorsun," dedi. "Bunun olacağını tahmin etmiştim. Güvenli yolculuklar. Mümkün olduğunda geri gel."

Polly lifted off the rim. She flew out down the long corridor of the institute, past the sardines and the kelp, and out into the bright morning of the Villa Comunale. The Bay of Naples opened in front of her.

Polly kenardan havalandı. Enstitünün uzun koridorundan, sardalyaların ve yosunların yanından geçerek Villa Comunale'nin parlak sabahına çıktı. Napoli Körfezi önünde açıldı.