The Skin That Sees

The fourth morning, Chiara was running late. She came in carrying two coffees from the bar on the corner and her hair was wet from the sea breeze. She set one coffee on the counter. "I had a thought last night," she said. "We have not done the colour test for Polly."

De vierde ochtend was Chiara te laat. Ze kwam binnen met twee kopjes koffie van de bar op de hoek en haar haar was nat van de zeebries. Ze zette een van de koffies op de toonbank. "Ik had gisteravond een idee," zei ze. "We hebben de kleurentest voor Polly nog niet gedaan."

The colour test was Pasta's favourite, Chiara said. She set out three flat plates of different colours on the tank floor. Bright red. Bright blue. Bright yellow. On one of them, under a small plastic dome, was a piece of shrimp. Today, the shrimp was under the red plate.

De kleurentest was Pasta's favoriet, zei Chiara. Ze legde drie platte borden van verschillende kleuren op de bodem van de tank. Helder rood. Helder blauw. Helder geel. Onder een van hen, onder een kleine plastic koepel, lag een stukje garnaal. Vandaag lag de garnaal onder het rode bord.

"Here is the thing," Chiara said. "Octopuses are colour-blind. Their eyes have only one kind of photoreceptor, not three the way ours do. By every test we have ever done on their eyes alone, octopuses cannot distinguish colours."

"Hier is het punt," zei Chiara. "Octopussen zijn kleurenblind. Hun ogen hebben maar één soort fotoreceptor, niet drie zoals de onze. Volgens elke test die we ooit alleen op hun ogen hebben gedaan, kunnen octopussen geen kleuren onderscheiden."

Polly tilted her red head.

Polly kantelde haar rode hoofd.

"And yet," Chiara said. She pointed at the tank. "Watch."

"En toch," zei Chiara. Ze wees naar de tank. "Kijk."

Pasta uncurled. Two arms went out across the tank floor. They passed over the blue plate without slowing. They passed over the yellow plate without slowing. They paused over the red plate. One arm lifted the dome. Pasta took the shrimp.

Pasta ontrolde zich. Twee armen strekten zich uit over de bodem van de tank. Ze gingen over het blauwe bord zonder te vertragen. Ze gingen over het gele bord zonder te vertragen. Ze pauzeerden boven het rode bord. Een arm tilde de koepel op. Pasta nam de garnaal.

"She is not blind to colour," Chiara said. "But it is not her eyes that see it."

"Ze is niet blind voor kleur," zei Chiara. "Maar het zijn niet haar ogen die het zien."

In the last fifteen years, biologists have discovered that the skin of an octopus is full of light-sensing cells called opsins. The same molecule that lines a human retina lines the entire surface of an octopus arm. The octopus's skin can detect light at different wavelengths. In some species, the skin can detect specific colours.

In de afgelopen vijftien jaar hebben biologen ontdekt dat de huid van een octopus vol zit met lichtgevoelige cellen genaamd opsines. Hetzelfde molecuul dat het menselijke netvlies bekleedt, bekleedt het hele oppervlak van een octopusarm. De huid van de octopus kan licht op verschillende golflengten detecteren. Bij sommige soorten kan de huid specifieke kleuren detecteren.

This is one possible answer to a question that had puzzled biologists for a hundred years: how does a colour-blind animal camouflage itself so perfectly into colourful environments? An octopus on coral matches the coral. An octopus on sand matches the sand. Its eyes cannot see colour. But its skin can. The skin sees what the skin needs to copy.

Dit is een mogelijk antwoord op een vraag die biologen al honderd jaar bezighoudt: hoe camoufleert een kleurenblind dier zich zo perfect in kleurrijke omgevingen? Een octopus op koraal past bij het koraal. Een octopus op zand past bij het zand. Zijn ogen kunnen geen kleur zien. Maar zijn huid kan dat wel. De huid ziet wat de huid moet kopiëren.

Pasta withdrew with her shrimp. The whole experiment had taken under a minute.

Pasta trok zich terug met haar garnaal. Het hele experiment had minder dan een minuut geduurd.

Polly walked along the rim of the tank slowly. She had never thought about her own eyes before. She had simply trusted them. The idea that an animal could see with parts of itself other than its eyes was, for a moment, deeply strange. She thought, with the small flutter of vertigo it deserved, that she had no idea what most of her own body knew.

Polly liep langzaam langs de rand van de tank. Ze had nog nooit eerder over haar eigen ogen nagedacht. Ze had ze gewoon vertrouwd. Het idee dat een dier met andere delen van zichzelf kon zien dan zijn ogen was, voor een moment, diep vreemd. Ze dacht, met de kleine fladdering van duizeligheid die het verdiende, dat ze geen idee had wat het grootste deel van haar eigen lichaam wist.

Chiara picked up her coffee. "It is interesting, no?"

Chiara pakte haar koffie op. "Het is interessant, nietwaar?"

Polly tilted her red head.

Polly kantelde haar rode hoofd.

"There is more," Chiara said. "We have published papers on this for a decade. Most people still cannot believe it. The animal's skin sees." She drank the coffee. "Welcome to the part of biology where we don't actually know much."

"Er is meer," zei Chiara. "We hebben hier al tien jaar artikelen over gepubliceerd. De meeste mensen kunnen het nog steeds niet geloven. De huid van het dier ziet." Ze dronk de koffie. "Welkom in het deel van de biologie waar we eigenlijk niet veel weten."