The Jar

On the second morning, Chiara brought a glass jar to Pasta's tank. The jar had a screw lid. Inside was a live crab.

İkinci sabah, Chiara Pasta'nın akvaryumuna cam bir kavanoz getirdi. Kavanozun vidalı bir kapağı vardı. İçinde canlı bir yengeç vardı.

Chiara held the jar above the water. Pasta watched. One arm uncurled and stretched along the side of the tank.

Chiara kavanozu suyun üstünde tuttu. Pasta izliyordu. Bir kolu açıldı ve akvaryumun kenarına doğru uzandı.

Chiara dropped the jar into the water. It sank slowly. Pasta did not lunge. Octopuses, Chiara said, are not lungers. They are observers first.

Chiara kavanozu suya bıraktı. Yavaşça battı. Pasta atılmadı. Chiara, ahtapotların atılmacı olmadığını, önce gözlemci olduklarını söyledi.

Polly perched on the tank rim. The crab scuttled against the glass inside the jar. Pasta touched the jar with one arm. Her suckers had two hundred sensory cells each. "An octopus arm tastes everything it touches," Chiara said.

Polly akvaryumun kenarına tünedi. Yengeç kavanozun içinde camın karşısında hızla hareket ediyordu. Pasta bir koluyla kavanoza dokundu. Her vantuzunda iki yüz duyusal hücre vardı. "Bir ahtapotun kolu dokunduğu her şeyi tadar," dedi Chiara.

Pasta gathered the jar with a second arm. The two arms turned it slowly. A third arm came around the back to explore the lid.

Pasta kavanozu ikinci koluyla kavradı. İki kol yavaşça döndürdü. Üçüncü bir kol arkadan gelip kapağı keşfetmeye başladı.

Octopuses have been opening screw-top jars in labs since the 1950s. The first time, it usually takes ten or fifteen minutes. They are not thinking in steps. They are letting the suckers feel the threads and turning the lid the way the threads pull.

Ahtapotlar 1950'lerden beri laboratuvarlarda vidalı kapakları açıyorlar. İlk seferde genellikle on ya da on beş dakika sürer. Adım adım düşünmezler. Vantuzların dişleri hissetmesine izin verirler ve kapağı dişlerin çektiği yöne çevirirler.

Pasta turned the lid one half-rotation. Then another. The lid popped free. The crab scrambled out into the open water.

Pasta kapağı yarım tur çevirdi. Sonra bir tur daha. Kapak serbest kaldı. Yengeç açık suya doğru kaçtı.

It did not get far. Pasta's fourth arm was already curled at the jar's mouth. The crab disappeared into the octopus's beak.

Uzaklaşamadı. Pasta'nın dördüncü kolu zaten kavanozun ağzında kıvrılmıştı. Yengeç ahtapotun gagasında kayboldu.

Chiara wrote something on a clipboard. "Three minutes forty-two seconds. She is getting fast. The first time we gave her a jar, it took her eleven minutes."

Chiara bir klemens üzerine bir şeyler yazdı. "Üç dakika kırk iki saniye. Hızlanıyor. İlk kez ona bir kavanoz verdiğimizde on bir dakika sürmüştü."

Pasta returned to her coil of pipe. Her arms wrapped around herself.

Pasta borusuna geri döndü. Kolları kendine sarıldı.

Octopuses are very strange, Chiara told Polly. They are more closely related to a snail than to anything with a backbone. They have three hearts. Their blood is blue, because it carries oxygen with copper instead of iron. They live only three to five years in the wild. Pasta was already two. She would learn everything she would ever know in the time she had left.

Ahtapotlar çok garip, dedi Chiara Polly'ye. Omurgalı bir şeye değil, bir salyangoza daha yakındırlar. Üç kalpleri vardır. Kanları mavi, çünkü oksijeni demir yerine bakırla taşır. Doğada sadece üç ila beş yıl yaşarlar. Pasta zaten iki yaşındaydı. Kalan sürede öğreneceği her şeyi öğrenecekti.