The Bay of Naples

Polly came in over the Bay of Naples in late morning. The water was the colour of green glass. Mount Vesuvius sat on the far side of the bay, partly hidden by haze. The air smelled of salt and diesel from fishing boats.

Η Πόλυ έφτασε πάνω από τον Κόλπο της Νάπολης αργά το πρωί. Το νερό είχε το χρώμα του πράσινου γυαλιού. Το Όρος Βεζούβιος καθόταν στην άλλη πλευρά του κόλπου, εν μέρει κρυμμένο από την ομίχλη. Ο αέρας μύριζε αλάτι και πετρέλαιο από τα αλιευτικά σκάφη.

She followed the shoreline. She could see laundry hanging from balconies and scooters in the streets.

Ακολούθησε την ακτογραμμή. Μπορούσε να δει μπουγάδες να κρέμονται από τα μπαλκόνια και σκούτερ στους δρόμους.

Her destination was an old building on the water. A small brass plaque read STAZIONE ZOOLOGICA ANTON DOHRN, FONDATA 1872.

Ο προορισμός της ήταν ένα παλιό κτίριο πάνω στο νερό. Μια μικρή χάλκινη πινακίδα έγραφε ΣΤΑΖΙΟΝΕ ΖΩΟΛΟΓΙΚΑ ΑΝΤΟΝ ΝΤΟΡΝ, ΙΔΡΥΘΗΚΕ 1872.

Polly knew about this place. It had been founded by a German zoologist named Anton Dohrn. The Bay of Naples is one of the richest sea ecosystems in Europe. The institute has been studying octopuses since 1873. It is the oldest marine biology institute still working in the world.

Η Πόλυ γνώριζε για αυτό το μέρος. Ιδρύθηκε από έναν Γερμανό ζωολόγο ονόματι Άντον Ντορν. Ο Κόλπος της Νάπολης είναι ένα από τα πλουσιότερα θαλάσσια οικοσυστήματα στην Ευρώπη. Το ινστιτούτο μελετά χταπόδια από το 1873. Είναι το παλαιότερο ινστιτούτο θαλάσσιας βιολογίας που λειτουργεί ακόμα στον κόσμο.

She perched on the railing. A young researcher in a navy lab coat unlocked the back door. She saw Polly and smiled. "Come on in."

Κάθισε στο κάγκελο. Μια νεαρή ερευνήτρια με μπλε εργαστηριακή ποδιά ξεκλείδωσε την πίσω πόρτα. Είδε την Πόλυ και χαμογέλασε. "Έλα μέσα."

The building smelled of seawater. Long corridors ran between rooms full of tanks. Through the glass walls, Polly saw sardines, a small octopus in a corner, and a sea hare on a kelp blade.

Το κτίριο μύριζε θαλασσινό νερό. Μακριοί διάδρομοι περνούσαν ανάμεσα σε δωμάτια γεμάτα δεξαμενές. Μέσα από τα γυάλινα τοιχώματα, η Πόλυ είδε σαρδέλες, ένα μικρό χταπόδι σε μια γωνία και ένα θαλάσσιο λαγό πάνω σε ένα φύκι.

The researcher's name was Chiara Bianchi. She had been studying cephalopod cognition for nine years. "The octopuses are the smartest animals here," she said. "Or at least the smartest ones we are sure are conscious."

Η ερευνήτρια ονομαζόταν Κιάρα Μπιανκί. Μελετούσε τη νοημοσύνη των κεφαλόποδων εδώ και εννέα χρόνια. "Τα χταπόδια είναι τα πιο έξυπνα ζώα εδώ," είπε. "Ή τουλάχιστον τα πιο έξυπνα που είμαστε σίγουροι ότι έχουν συνείδηση."

They came to a tall round tank. A card on the side read PASTA, 2.3KG, GPO. Inside, folded into a coil of plastic pipe, was a giant Pacific octopus. Eight arms wrapped tidily around itself. One golden eye watched through the glass.

Έφτασαν σε μια ψηλή στρογγυλή δεξαμενή. Μια κάρτα στο πλάι έγραφε ΠΑΣΤΑ, 2.3KG, GPO. Μέσα, διπλωμένο σε ένα πηνίο πλαστικού σωλήνα, ήταν ένα γιγάντιο χταπόδι του Ειρηνικού. Οκτώ χέρια τυλιγμένα τακτικά γύρω του. Ένα χρυσό μάτι παρακολουθούσε μέσα από το γυαλί.

Chiara set her coffee down. "Pasta," she said, "meet Polly."

Η Κιάρα άφησε τον καφέ της. "Πάστα," είπε, "γνωρίστε την Πόλυ."

The octopus did not move. But its eye stayed on Polly.

Το χταπόδι δεν κινήθηκε. Αλλά το μάτι του έμεινε στην Πόλυ.

"You can perch on the rim," Chiara said. "She will not splash you. She is calm in the mornings. She gets clever in the afternoons."

"Μπορείς να καθίσεις στο χείλος," είπε η Κιάρα. "Δεν θα σε πιτσιλίσει. Είναι ήρεμη τα πρωινά. Γίνεται έξυπνη τα απογεύματα."