The Milky Way Over Glacier Point

Yosemite has the darkest sky most American visitors ever see. Polly had heard this from Tomas. She wanted to see for herself.

Yosemite heeft de donkerste hemel die de meeste Amerikaanse bezoekers ooit zien. Polly had dit van Tomas gehoord. Ze wilde het zelf ervaren.

She waited out the afternoon at Glacier Point, an overlook 970 metres above the valley floor. A small crowd was there for the sunset. Polly perched on the railing.

Ze wachtte de middag af bij Glacier Point, een uitkijkpunt 970 meter boven de vallei. Een kleine menigte was daar voor de zonsondergang. Polly zat op de railing.

The sun went down behind the Sierra ridge. Half Dome, across the valley, caught the last red light on its face and held it for twenty seconds. Then the red was gone. The crowd clapped softly.

De zon ging onder achter de Sierra-bergrug. Half Dome, aan de overkant van de vallei, ving het laatste rode licht op zijn gezicht en hield het twintig seconden vast. Toen verdween het rood. De menigte klapte zachtjes.

A park astronomer in a brown vest set up a small telescope. He gave a talk while the sky grew darker. He explained that most American cities have lost the Milky Way to streetlights. But in Yosemite, on a clear night, you can still see what humans have seen here for thousands of years.

Een parkastronoom in een bruine vest zette een kleine telescoop op. Hij gaf een praatje terwijl de lucht donkerder werd. Hij legde uit dat de meeste Amerikaanse steden de Melkweg zijn kwijtgeraakt door straatverlichting. Maar in Yosemite, op een heldere nacht, kun je nog steeds zien wat mensen hier al duizenden jaren zien.

The first stars came out one at a time. By full dark, the Milky Way was a band of pale light running across the sky. It was broken by dark patches where dust clouds blocked the stars behind them. The biggest dark patch was called the Great Rift. Polly could see it clearly.

De eerste sterren verschenen één voor één. Bij volledige duisternis was de Melkweg een band van bleek licht die de hemel overstak. Het werd onderbroken door donkere vlekken waar stofwolken de sterren erachter blokkeerden. De grootste donkere vlek heette de Grote Scheur. Polly kon het duidelijk zien.

The astronomer pointed the telescope at a small smudge near Sagittarius. "This is the centre of our galaxy," he said. "The supermassive black hole at its heart is twenty-six thousand light years away."

De astronoom richtte de telescoop op een kleine vlek bij Boogschutter. "Dit is het centrum van ons sterrenstelsel," zei hij. "Het superzware zwarte gat in het hart ervan is zesentwintigduizend lichtjaar ver weg."

A visitor looked through the eyepiece, then stepped back. The astronomer tilted the telescope so Polly could see in too. Through the eyepiece was a dense cluster of stars and dust.

Een bezoeker keek door het oculair en stapte toen terug. De astronoom kantelde de telescoop zodat Polly ook kon kijken. Door het oculair zag ze een dichte cluster van sterren en stof.

Twenty-six thousand years ago, the light leaving that cluster had started its trip to this telescope. Polly looked for a long time.

Zesentwintigduizend jaar geleden begon het licht dat die cluster verliet aan zijn reis naar deze telescoop. Polly keek lange tijd.