Half Dome

On the fourth day, Polly decided to climb Half Dome. Not the famous cable route up the back, which was still closed for the season anyway, but the air route. Half Dome's flat north face rose almost vertically from the valley floor, 1,500 metres of bare granite, polished smooth by a glacier that had retreated 15,000 years ago. Climbers free-soloed it. Polly intended to glide it.

Dördüncü gün, Polly Yarım Kubbe'ye tırmanmaya karar verdi. Meşhur kablo rotasından değil, ki o zaten sezon için hala kapalıydı, hava rotasından. Yarım Kubbe'nin düz kuzey yüzü, vadinin tabanından neredeyse dikey olarak yükseliyordu, 15.000 yıl önce çekilmiş bir buzul tarafından pürüzsüzce cilalanmış 1.500 metrelik çıplak granit. Tırmanıcılar onu serbest solo tırmanıyordu. Polly ise süzülerek inmeyi planlıyordu.

She started at first light. The air in the valley was thick and cool. Updrafts off the warming rock at the base of the dome would lift her for the first part of the climb. She knew this because she had watched the swifts the day before. White-throated swifts had been screaming around the dome face for hours, riding the same air.

İlk ışıkta başladı. Vadideki hava yoğun ve serindi. Kubbenin tabanındaki ısınan kayadan gelen yukarı doğru hava akımları, tırmanışın ilk bölümünde onu kaldıracaktı. Bunu biliyordu çünkü bir gün önce kırlangıçları izlemişti. Beyaz boğazlı kırlangıçlar saatlerce kubbenin yüzeyinde çığlık çığlığa dolanmış, aynı havayı kullanarak uçmuşlardı.

She flew out from a stand of ponderosa pines near Mirror Lake. She climbed slowly, in tight spirals. The face of the dome rose. The dome's curve became less curve and more sheer wall. She watched her glasses smudge in the morning damp. She tilted them straight against her beak with one foot, mid-flight.

Mirror Lake yakınlarındaki bir grup sarıçamdan havalandı. Yavaşça, sıkı spirallerle tırmandı. Kubbenin yüzü yükseldi. Kubbenin eğrisi, daha az eğri ve daha çok dik duvar haline geldi. Sabahın neminde gözlüklerinin buğulandığını izledi. Uçuş sırasında bir ayağıyla gözlüklerini düzeltip gagasına yasladı.

At about three hundred metres up, she joined the swifts. There were dozens of them. They moved in fast loose flocks, white throats flashing, screeching to each other. Polly was the slowest bird in the air by a wide margin. The swifts did not seem to mind. One of them passed within a wing-tip of her at full speed and clicked.

Yaklaşık üç yüz metre yukarıda, kırlangıçlara katıldı. Onlardan onlarca vardı. Hızlı ve gevşek sürüler halinde hareket ediyorlardı, beyaz boğazları parlayarak birbirlerine çığlık atıyorlardı. Polly, havadaki en yavaş kuştu, fark edilir bir şekilde. Kırlangıçlar bunu umursamıyor gibiydi. Onlardan biri, tam hızla yanından kanat ucuna kadar yaklaştı ve bir tık sesi çıkardı.

The wind picked up at five hundred metres. The granite face gave off heat already, even though the sun was barely on it. Heat lifted air. Lifted air lifted Polly. She climbed in long slow arcs, conserving her wing muscles, letting the rock do the work.

Rüzgar beş yüz metrede arttı. Granit yüzey, güneş henüz tam üzerinde olmasa da, şimdiden ısı yayıyordu. Isı havayı kaldırıyordu. Kalkan hava Polly'yi kaldırıyordu. Uzun, yavaş yaylarla tırmandı, kanat kaslarını koruyarak, kayaya işi bıraktı.

Halfway up, she rested on a small ledge where a few stunted firs were growing in a crack. From there she could see the cable route. The metal cables that climbers held onto on the back side of the dome lay along the bare rock like a long thin spine. They were closed off for spring. By July, hundreds of people a day would haul themselves up that wire.

Yolun yarısında, birkaç bodur köknarın bir çatlakta büyüdüğü küçük bir çıkıntıda dinlendi. Oradan kablo rotasını görebiliyordu. Tırmanıcıların kubbenin arka tarafında tutundukları metal kablolar, çıplak kaya boyunca uzun ince bir omurga gibi uzanıyordu. Bahar için kapalıydılar. Temmuz ayında, her gün yüzlerce insan o telden kendilerini yukarı çekecekti.

At the top, the granite was flat. Just flat. A hundred metres across, slightly tilted, with a few small piles of stones where humans had marked their summits. The wind up here was steady. Polly walked to the edge of the diving board, the famous overhanging slab, and looked.

Zirvede, granit düzdü. Sadece düz. Yüz metre genişliğinde, hafif eğimli, insanların zirvelerini işaretledikleri birkaç küçük taş yığınıyla. Buradaki rüzgar sabitti. Polly, ünlü çıkıntılı levhanın, dalış tahtasının kenarına yürüdü ve baktı.

The valley was a small ribbon below. The Merced River was a green-grey thread. El Capitan, across the way, was so close she felt she could fly to it. The trees were not trees. They were a fuzz of green on the canyon floor.

Vadi aşağıda küçük bir şerit gibiydi. Merced Nehri yeşil-gri bir iplikti. Karşı tarafta El Capitan, o kadar yakındı ki oraya uçabileceğini hissetti. Ağaçlar ağaç değildi. Kanyon tabanında yeşil bir bulanıklıktı.

She stood at the edge for a long time. Then she did the smallest, calmest peregrine-style dive she could manage, just over the lip, and pulled up almost immediately to glide along the curve of the dome on the way down.

Uzun süre kenarda durdu. Sonra yapabileceği en küçük, en sakin doğan tarzı dalışı yaptı, sadece kenarın üzerinden, ve hemen ardından kubbenin eğrisi boyunca süzülerek aşağıya indi.

At the bottom, on the trail, a young woman was bent over taking a photograph of a swift. She did not see Polly land on the rail of a bench behind her. The woman's camera clicked. The bench was warm. Polly closed her eyes. The whole valley smelled of pine and warm rock.

Aşağıda, patikada, genç bir kadın bir kırlangıcın fotoğrafını çekmek için eğilmişti. Polly'nin arkasındaki bir bankın korkuluğuna konduğunu görmedi. Kadının kamerası bir tık sesi çıkardı. Bank sıcaktı. Polly gözlerini kapattı. Tüm vadi çam ve sıcak kaya kokuyordu.