The Diving Falcon

Polly thought about the peregrine for two days. She wanted to feel the shape of its dive.

Polly dacht twee dagen na over de slechtvalk. Ze wilde de vorm van zijn duik voelen.

On the third morning, before the visitor lots filled, she went to El Capitan. She found a peregrine on a high ledge. It was a male, smaller than the female she had seen with Tomas. Slate-grey back, white barred chest. It was eating something.

Op de derde ochtend, voordat de parkeerplaatsen vol waren, ging ze naar El Capitan. Ze vond een slechtvalk op een hoge richel. Het was een mannetje, kleiner dan het vrouwtje dat ze met Tomas had gezien. Leigrijze rug, witgestreepte borst. Het was iets aan het eten.

She perched on a manzanita branch fifty metres away and waited.

Ze ging op een manzanita-tak zitten, vijftig meter verderop, en wachtte.

The peregrine finished its meal. It wiped its beak on the rock and looked at her. Then it stepped off the ledge.

De slechtvalk maakte zijn maaltijd af. Hij veegde zijn snavel aan de rots en keek naar haar. Toen stapte hij van de richel.

It did not flap. It folded its wings against its body, like a leaf pulled into a stem, and dropped. It accelerated. It went past the middle of the cliff face in two seconds. Then it pulled its wings out, banked, and was gone behind a buttress.

Hij sloeg niet met zijn vleugels. Hij vouwde zijn vleugels tegen zijn lichaam, als een blad dat in een steel wordt getrokken, en viel. Hij versnelde. Hij ging in twee seconden langs het midden van de klif. Toen spreidde hij zijn vleugels uit, maakte een bocht en verdween achter een steunbeer.

A peregrine falcon in a dive can reach 380 kilometres an hour. That is the fastest movement of any animal on Earth. To dive that fast without injury, peregrines have a third eyelid that closes over the eye to keep the wind out. They have small cones in their nostrils that slow the air entering their lungs.

Een slechtvalk kan tijdens een duik een snelheid van 380 kilometer per uur bereiken. Dat is de snelste beweging van elk dier op aarde. Om zo snel te duiken zonder letsel, hebben slechtvalken een derde ooglid dat over het oog sluit om de wind buiten te houden. Ze hebben kleine kegeltjes in hun neusgaten die de luchtstroom naar hun longen vertragen.

Polly was not built for that dive. She knew this. But the curiosity was bigger than the knowing.

Polly was niet gebouwd voor die duik. Dat wist ze. Maar de nieuwsgierigheid was groter dan het weten.

She flew up to the ledge and looked down. The drop was nearly vertical. She folded her wings against her green body. She tilted forward. She fell.

Ze vloog naar de richel en keek naar beneden. De val was bijna verticaal. Ze vouwde haar vleugels tegen haar groene lichaam. Ze kantelde naar voren. Ze viel.

It was not a peregrine dive. It was a parrot in too much hurry. She wobbled. The wind got under one wing. She corrected, lost the line, corrected again. Twenty metres in, she opened her wings and pulled out in a loose, embarrassed arc.

Het was geen slechtvalkduik. Het was een papegaai die te veel haast had. Ze wiebelde. De wind kwam onder één vleugel. Ze corrigeerde, verloor de lijn, corrigeerde opnieuw. Twintig meter verder opende ze haar vleugels en trok zich terug in een losse, beschaamde boog.

She tried again, smaller, from a lower perch. Then again, lower still. By noon, she had made eight short dives. None were peregrine dives. All were a little better than the last.

Ze probeerde het opnieuw, kleiner, vanaf een lagere plek. Toen nog eens, nog lager. Tegen de middag had ze acht korte duiken gemaakt. Geen enkele was een slechtvalkduik. Maar allemaal waren ze een beetje beter dan de vorige.