Above the Valley

Polly came in low through the Merced canyon, her red-orange head turned into a wind that smelled of pine resin and granite dust. Below her the valley opened. Sheer cliffs on both sides. A river the colour of pewter. A long green floor.

Polly, Merced kanyonundan alçaktan geçti, kırmızı-turuncu başı çam reçinesi ve granit tozu kokan rüzgara dönüktü. Altında vadi açıldı. Her iki yanda dik kayalıklar. Kurşun rengi bir nehir. Uzun bir yeşil zemin.

She climbed and turned. From the air, Yosemite Valley looked like a U cut out of stone by a careful giant. That was not far off. Twenty thousand years ago, an ice sheet a thousand metres thick had pushed through here, plucking blocks of granite off the walls and grinding the floor flat. The valley was the negative shape of that ice.

Yükseldi ve döndü. Havadan bakıldığında, Yosemite Vadisi, dikkatli bir dev tarafından taştan oyulmuş bir U harfi gibi görünüyordu. Bu çok da uzak bir tahmin değildi. Yirmi bin yıl önce, bin metre kalınlığında bir buz tabakası buradan geçmiş, duvarlardan granit bloklarını koparıp zemini düzlemişti. Vadi, o buzun negatif şekliydi.

She banked toward El Capitan. The wall was nine hundred metres of pale grey rock, almost vertical. Two tiny dots of colour were stuck to the face about halfway up. Climbers. They had been up there for two days and would be up there for two more.

El Capitan'a doğru yöneldi. Duvar, neredeyse dikine, dokuz yüz metre soluk gri kayaydı. Yüzeyin yarısına yakın bir yerde iki küçük renkli nokta yapışmıştı. Tırmanıcılar. İki gündür oradaydılar ve iki gün daha orada olacaklardı.

Polly perched on a wind-bent jeffrey pine at the rim. The needles smelled of butterscotch in the sun. From here she could see the climbers more clearly. They moved one careful motion at a time, anchored to small metal plates. She watched a long minute. Neither of them looked down.

Polly, rüzgarla eğilmiş bir jeffrey çamının tepesine kondu. İğneler güneşte karamela gibi kokuyordu. Buradan tırmanıcıları daha net görebiliyordu. Her biri dikkatli bir hareketle, küçük metal plakalarla sabitlenmişti. Uzun bir dakika izledi. Hiçbiri aşağı bakmadı.

A ranger's pickup truck climbed the road below. Polly noted it. She had been told, by a previous parrot of her acquaintance, that the best way to learn a park was from the passenger seat of a working ranger. She thought about that for a while.

Bir korucu kamyoneti aşağıdaki yoldan tırmandı. Polly bunu fark etti. Tanıdığı bir önceki papağandan, bir parkı öğrenmenin en iyi yolunun çalışan bir korucunun yolcu koltuğundan olduğu söylenmişti. Bunu bir süre düşündü.

She flew down the south rim, slow, taking the air as it came. A turkey vulture rose past her on a thermal without flapping once. Polly tilted her glasses straighter against the wind and watched the vulture climb.

Güney kenarından yavaşça aşağı uçtu, havayı olduğu gibi alarak. Bir hindi akbabası, kanat çırpmadan bir termal üzerinde yanından yükseldi. Polly, gözlüklerini rüzgara karşı daha düzgün bir şekilde eğdi ve akbabanın yükselişini izledi.

At the valley floor, the air was warm and dim under the canopy. She landed on a fallen sugar pine and let her feathers settle. The pine was perhaps two metres across at its base. It had fallen some long time ago. Already moss was working on it.

Vadi tabanında, hava gölgelik altında sıcak ve loştu. Düşmüş bir şeker çamına kondu ve tüylerini yerleştirdi. Çamın tabanı belki iki metre genişliğindeydi. Uzun zaman önce devrilmişti. Üzerinde yosun çalışmaya başlamıştı bile.

The Merced River ran past, brown with spring melt. Polly hopped down and put her yellow feet in the wet sand at its edge. The water was cold enough to make her toes ache.

Merced Nehri, bahar erimesiyle kahverengi akıyordu. Polly, sarı ayaklarını kenarındaki ıslak kuma koydu. Su, parmaklarının sızlamasına yetecek kadar soğuktu.

A park sign near the trail read SHUTTLE TO VISITOR CENTER. Polly considered this. Then she stretched her blue-teal wings and made for the shuttle stop, lower down the valley.

Yol kenarındaki bir park tabelasında ZİYARETÇİ MERKEZİNE SERVİS yazıyordu. Polly bunu düşündü. Sonra mavi-yeşil kanatlarını gerdi ve vadinin aşağısındaki servis durağına doğru yola çıktı.

The shuttle was a long green bus with open windows. A woman in a brown uniform was the driver. She looked at Polly without surprise. "You riding?" Polly tilted her head. The woman opened the door.

Servis, açık pencereli uzun yeşil bir otobüstü. Kahverengi üniformalı bir kadın şofördü. Polly'ye şaşırmadan baktı. "Biniyor musun?" Polly başını eğdi. Kadın kapıyı açtı.

Polly hopped to a railing inside the bus. The bus rolled. Outside, El Capitan turned slowly past the windows. Polly watched the climbers grow smaller again. Tomorrow she would find a way up.

Polly otobüsün içindeki bir korkuluğa zıpladı. Otobüs hareket etti. Dışarıda, El Capitan yavaşça pencerelerin önünden geçti. Polly, tırmanıcıların tekrar küçüldüğünü izledi. Yarın yukarı çıkmanın bir yolunu bulacaktı.

The shuttle pulled into the visitor centre. Polly stayed on the railing. The driver said, "Last stop," and laughed. "You can sleep here if you want." Polly tucked her head under her wing. She did.

Servis, ziyaretçi merkezine yanaştı. Polly korkulukta kaldı. Şoför, "Son durak," dedi ve güldü. "İstersen burada uyuyabilirsin." Polly başını kanadının altına soktu. Öyle yaptı.