Eén café, twee landen

In het stadje Baarle staat een café waar je koffie in het ene land staat en je stuk taart in het andere. Het stadje ligt schrijlings op de grens tussen België en Nederland, en anders dan de meeste grenzen weigert deze beleefd om huizen heen te buigen. In plaats daarvan loopt hij er dwars doorheen, aangegeven met witte kruisjes en metalen noppen die langs de straten lopen, over drempels, onder winkelschappen en recht onder cafétafels door.

There is a cafe in the small town of Baarle where your coffee sits in one country and your slice of cake in another. The town straddles the border between Belgium and the Netherlands, and unlike most borders, this one refuses to politely detour around anyone's house. Instead, it cuts straight through them, marked by white crosses and metal studs that run along the streets, across doorsteps, beneath shop shelves, and directly under cafe tables.

De verklaring is eeuwenoud. Plaatselijke heren ruilden en schonken vroeger stukken land zoals kinderen ruilkaarten ruilen, en het resultaat is een stadje dat is samengesteld uit niet bij elkaar passende lapjes grond. Kleine eilandjes van Belgisch grondgebied liggen verspreid binnen Nederland, en, om het nog ingewikkelder te maken, nog kleinere eilandjes Nederlands land liggen binnen sommige van die Belgische stukken. Niemand heeft ooit de moeite genomen om de boel op te ruimen, dus de grens is gewoon blijven bestaan en zigzagt sindsdien dwars door het dagelijks leven.

The explanation is centuries old. Local lords once traded and gifted parcels of land much as children trade cards, and the result is a town stitched together from mismatched patches. Small islands of Belgian territory sit scattered inside the Netherlands, and, in a further twist, tinier islands of Dutch land sit inside some of those Belgian ones. Nobody ever bothered to tidy the arrangement up, so the border has simply persisted, zigzagging its way through everyday life ever since.

Het stadje heeft al lang vrede gesloten met zijn eigen vreemdheid. De regel voor huizen is simpel genoeg: het land waarin je voordeur opengaat, is het land waarin je woont, al hebben een paar huizen, met twee voordeuren, technisch gezien twee adressen. In het café kun je je kopje in het ene land vasthouden en het in het andere neerzetten, waardoor het misschien wel de enige plek ter wereld is waar je het land kunt verlaten door simpelweg de suiker door te geven.

The town has long since made peace with its own strangeness. The rule for houses is straightforward enough: whichever country your front door opens into is the country you live in, although a few houses, having two doors, technically carry two addresses. At the cafe, you can hold your cup in one country and set it down in the other, which makes it, quite possibly, the only place on earth where you can leave the country simply by passing the sugar.